Jamm og já...

Einu sinni átti Héðinn vini sem blogguðu, og einu sinni átti hann vini sem gerðu út á það að vera fullorðin börn! Ég týndi bloggandanum með kólnandi veðri. Finn hann ekki aftur og af sömu ástæðu og að betra sé autt rúm en illa skipað, er betri auð síða en illa orðuð, ekki satt??!
Þrátt fyrir bloggleysi undanfarið, hefur gengið á ýmsu í mínu lífi sem og annarra á þessum mánuði.
-Fyrst og fremst eignuðust Þráinn minn og Æsan mín gullfallega og fullkomna dóttur 5.október. Sökum endalausra tækniörðugleika get ég ekki sett mynd af prinsessunni á bloggið núna, en ég bæti úr því síðar
-Þórhildur mín yfirgaf Ísland og hélt út í heim á ný. Ég sakna hennar.
-Ömmurnar hittust og byrjuðu kvöldið nokkuð siðfágaðar...



-...en það hélst ekki lengi





-Ragnhildur stóra syssin mín varð árinu eldri
-Vilborg eignaðist prinsinn Magnús Dag og ku hann vera hinn mesti sjarmur
-Ég fór að taka olíu á einni bensínstöð borgarinnar. Þar lét gamall karl olíu á bílinn minn með ánægju, en okkur brá sennilega báðum jafn mikið þegar kerlan sem virtist í fyrstu vera rétt og slétt kassadama, reyndist vera verslunarstjóri dauðans sem fullyrti að sá gamli hefði yfirfyllt bílinn minn af olíu, lét hann tékka aftur á mælingunni og fór svo sjálf yfir þetta allt saman. Það hlakkaði í mér þegar í ljós kom að karlgreyið hafði hárrétt fyrir sér. Kellunni var ekki eins skemmt.
-Nú á ég son í Afríku



-Sigga landbúnaðarráðuneytisgella er guðmóðir hans og sér um að myndir af honum séu í veskinu mínu. Einnig hefur hún uppi áform um að sjá um trúarlegt uppeldi hans með aðstoð bréfdúfna og reykmerkja
-Í kennslustund í dag, þegar ég var að kenna nemendum mínum muninn á sjálfráðum og ósjálfráðum taugaboðum, vildi ég koma þeim í skilning um að það að "veifa" væri sjálfráð taugaboð. (Ég sagði) Dæmi: Ef þið eruð að labba eftir gangstétt og ég kem gangandi hinu megin við götuna, hvað gerið þið þá (handviss að allir myndu svara í kór "VEIFA")..þegar gellur í einum "HLAUPA Í BURTU"...ég sá þetta ekki alveg koma :-/
-Dillzið mitt er komið til landsins og ég hlakka svoo til að sjá hana
-Syssin mín er í framboði með tilheyrandi ferðalögum og því hef ég tekið að mér að sjá um börn og bú í staðarsveitinni þegar ég kem því við.. þá baka ég og sýni á mér hliðar sem fólk (þar með talið ég) vissi ekki að ég ætti til!
-Ásdísin mín er farin til London en ég mun hitta hana eftir 17 daga og get ég vart beðið...London here i come!!!
-Hlédís og Sigrún djásnin mín urðu 8 hvolpa mæður í síðustu viku og þar eru á ferð flottustu og krúttlegustu dýr á jarðríki




-Ég er orðin 270 cm á hæð ef meðtaldar eru málningaflyksurnar sem þrýstast undir skóna mína þegar ég stíg út fyrir blokkarinnar dyr. Ég get svarið að háþrýstiþvottakarlinn reyndi að hitta mig um daginn þegar ég þaut út í bíl!
-Og nú er annað augað í mér farið að renna til af þreytu
Takk fyrir að lesa mig enn..

Guðsonur!

Þetta er guðsonur minn, Arinze Tómas Nzeakor og mamma hans hún Þórhildur. Það var ansi stolt guðmóðir (ég) sem stóð við altarið í Bessastaðakirkju sl. sunnudag og lofaði að gera mitt besta til að aðstoða við kristilegt uppeldi gullmolans. Ég er ó svo stolt, svooo stolt og upp með mér yfir þessu hlutverki og er það ætlun mín að vera yfir og allt um kring..., þrátt fyrir að heimsálfur skilji okkur að!

Okezie, ég, Arinze og Helga

Vinahandbók Mattheu

...hefur verið í vinnslu í langan langan tíma. Allt frá því að fyrstu vinirnir í hópnum fóru að flykkjast út í leit að ævintýrum en gleymdu alveg að flytja heim aftur. Þórhildur hefur nú gengið lengst í þessum efnum, enda að byggja sér í Ástralíu..og þá lágu vinahandbókarskrifin niðri um tíma meðan ættjarðarormurinn Matthea var að jafna sig á þeim fréttum!
Héðinn, Ásdís, Kiddi, Þórir og Diljá að festa rætur í útlöndum... og Hrabba og Viktor búin að kaupa sér í Árósum!
Ef einn ofantalda hefði ekki keypt allt upplagið af vinahandbókinni, áður en hún kom út og troðið henni þversum uppí rassgatið á mér, kæmi kafli úr bókinni hér á eftir.
Þess í stað hef ég ákveðið að reyna að samgleðjast þessum flökkukindum og skipuleggja heimsóknir til þeirra sem fyrst! (og reyna að tæla mannskapinn aftur heim).

Í gær bauð Íris okkur frænkunum í mat (+ Sigrúnu óléttu og Ölmu Noregsgellu). Þegar leið á kvöldið vorum við búnar að hlæja svo mikið að Sigrún var komin með 2 í útvíkkun og samdráttarverki! Gaman að því

Hrabba mín

Hún Hrabba mín er afmælisgella dagsins! Hún, ásamt fjölskyldu sinni bjargaði lífi mínu í Danmörku og upp frá því tóku þau mig í fóstur. Til hamingju með daginn elskan mín!

Matta

Óheppnin virðist loða við mig og nafna minn!

Hvar hafa bloggdagar lífs míns litum sínum glatað...?

Orðrómur götunnar segir að sumarið sé tíminn... en ég hef það sterklega á tilfinningunni að þegar ég fer að vinna vetrarvinnuna mína eftir hálfan mánuð, sé það einmitt sumartíminn sem kemur til með að virðast sem dagur, ei meir! Tíminn fylgir ekki alveg minni klukku sem þarf að innihalda aðeins fleiri klukkustundir eins og hjá svo mörgum. Einn dagpartur hefur farið í Austurvallarhangs og það var eftir kl 17!! Veðrið hefur svo sem ekki verið að flækjast fyrir mér, en þrátt fyrir að sumarið hafi rokið framhjá mér hefur margt gerst og enn fleira framundan..
Í sumar:
-hefur landbúnaðarráðuneyti Íslands notið starfskrafta minna
-hef ég hringt á skrifstofu opinberrar stofnunar til þess að flissa að talanda símadömunnar
-átti Þórhildur mín afmæli

-er skottan væntanleg til landsins á næstu dögum, frá Ástralíu með litla ungann sinn í kengúrupokanum
-hef ég lagst í fjöruna við Gróttu og ritað í sandinn
-var grillað í Þjórsárdal
-datt Katlan okkar niður klett og brotnaði á báðum höndum
-hlustaði ég á Sigur Rós
-fengu kennsluhæfileikar (þolinmæði) mínir að njóta sín við að kenna afa á kasettutæki..það tók ekki nema 2 klst!
-voru gluggarnir teknir úr íbúðinni minni..og enginn að stressa sig að setja nýja í..hver þarf svo sem súrefni
-hef ég unnið upp ákveðna skuld og er nú á núlli skv. Héðni bókaranum mínum ;)

Í dag:
-á Arndísin mín afmæli!!!

-Mér finnst svoooooooooooo vænt um þig elsku frænka og myndi kalla ferfalt Húrra fram af svölunum mínum ef ég væri ekki nú þegar komin á dauðalista nágrannanna (eftir kveðjupartýið síðustu helgi)

Á djamminu

Taki þær til sín sem eiga...

Golfmót í Vík!!!

Komið þið sæl,

n.k. laugardag þannn 15. júlí verður golfmót í Vík til styrktar Hilmi Snæ Guðmundssyni.
Spilaðar verða 9 holur á þessum skemmtilega golfvelli og verður fyrirkomulagið punktakeppni.

Í boði eru veglegir vinningar, t.d. ferð fyrir 2 til einhvers af áfangastöðum Icelandair í Evrópu. Einnig verða veitt nándarverðlaun og dregið verður úr skorkortum, þannig að allir ættu að geta unnið eitthvað.

Mótsgjald verður 3500kr. Hægt er að skrá sig með því að senda póst á netfangið golfvik@gmail.com eða hringja í síma 893-3383 Stefán Davíð Helgason eða 861-1779 Þráinn Sigurðsson.

Með von um góða þáttöku,

mótstjórn

Allir eru velkomnir

Heimasíða golfklúbbsins í Vík er http://golf.is/index.jsp?iw_language=is_IS&ib_page=560

Harpa

Þetta er hún Harpa afmælisbarn sem á bumbuna Emil. Hún hélt upp á afmælið sitt með rosalegri kvennaveislu á sunnudaginn, þegar úrslitaleikur HM var spilaður. Hörpu líður aldrei vel nema eiga e-h í panti í IKEA. Nú er hún búin að ná í kommóðuna sem bumbuEmil á að fá í september, svo nú leitar hún í örvæntingu að e-h til að panta í IKEA.
Þess má geta að Diljá rokklingur er umboðsmaður bumbunnar.

Katlan mín

Í gær átti Katla Þöll, bróðurdóttir mín, 5 ára afmæli. Til hamingju litla skottið mitt!!!

Hvað hefurðu verið að gera að undanförnu, annað en að fitna?

Í hverri ungri konu býr feit miðaldra kelling sem bíður eftir að brjótast út, sagði vinur minn í gær á meðan hann tróð ís í andlitið á sér. Hann hikaði aðeins og bætti svo við hjá sumum glittir í hana fyrr en hjá öðrum!

Ekki þarf að taka fram að þessi athugasemd hægði soldið á handtökunum sem taktfast höfðu borið skeiðina að fésinu á mér, svo munnurinn væri örugglega alltaf stútfullur af ís!

Þú skalt ekki girnast hús náunga þíns...

Í þau óteljandi skipti sem ég hef gengið fram hjá fallegasta húsinu á Laugarásveginum á leið minni um Laugardalinn, hef ég yfirleitt staldrað aðeins við, horft heim að húsinu og látið mig dreyma um að búa þarna. Ég hef séð fyrir mér hvernig húsið lítur út að innan, virt fyrir mér stóru gluggana og fallegu bílana á stæðinu.
Þegar við Helga nálguðumst húsið í göngutúrnum okkar í dag, breyttist draumur minn í blákaldan veruleika. Gömul kona reikaði út úr húsinu "mínu" og bað okkur um að hjálpa sér. Við héldum það nú og skelltum okkur inn til hennar. Mjög fljótlega kom í ljós að kona þessi var illa haldin af alzheimer og vissi hvorki almennilega í þennan heim né annan. Hún vissi ekki hvort hún væri að koma eða fara, hver byggi þarna með henni, hvort hún væri læst úti eða bara hissa á að enginn væri heima. Við Helga (Nightingale)tókum þá gömlu að okkur, hringdum nokkur símtöl þegar hún var búin að ákveða sig hvað dóttir hennar héti og hvar hún byggi, og sátum svo hjá gömlu þar til dóttirin kom heim. Sjaldan, ef nokkurntímann höfum við vinkonurnar þurft að endurtaka jafn oft staðreyndir um sjálfar okkur og eftir að hafa sagt 5 sinnum hvar við byggjum, létum við nægja að segja bara að við byggjum í nágrenninu.
Þetta var bara nokkuð skemmtileg tilbreyting á kvöldgöngunni og kannski við Helga förum bara að gera út á að kíkja við hjá gömlu ringluðu fólki sem leitar á náðir náungans í neyð!

Krakkahelgi

Síðasta helgi var tileinkuð gullmolunum mínum þremur, Björk, Kötlu Þöll og Jökli þar sem við skemmtum okkur hressilega saman víðsvegar um landið!
Töfragarðurinn, Veiðisafnið, tívolí, sund, tjörnin (þar sem við vorum aðallega í því að fæða veiðibjöllurnar), bíó, leikir og grill voru viðfangsefni helgarinnar og sofnuðum við öll með candyfloss í hárinu.

Katla tjáði mér að þó að ég væri orðin fullorðin, myndi ég aldrei hætta að vera tvíburi..hún horfði djúpt í augun á mér og sagði að nú væri ég fullorðin, og bara stundum fullorðinsbarn!
Kannski hætti ég að vera fullorðinsbarn þegar ég hætti að segja "flugveldar" og sá lógigina í því að segja "flugeldar"...
Plís ekki segja Ásdísi og Héðni íslenskunörrum, en ég er að spá í að reyna að endurheimta barnið í sjálfri mér með því að fara að tala vitlaust!

17. júní

Ef hláturinn lengir lífið, þá græddi ég nokkur ár á þessum tveimur gullmolum sem hér sjást jarmandi, nú um helgina!

-Svo tapaði ég nokkrum mánuðum þegar öryggið fór í rúðuþurrkunum á miðri heiði í grenjandi rigningu og ég að verða of sein í vinnuna...!

-Þórhildur vill vita hvað þessar tvær ær heita og þar sem þær litu alls ekki út fyrir að vera mikið að fara í felur á Lækjatorgi að morgni 18. júní, ætti nú barasta vel að vera í lagi að ljóstra því upp. Þetta eru að sjálfsögðu sambýliskonurnar, hundaeigendurnir, Indlandsfararnir, Bootcampboltarnir og gleðipinnarnir Sigrún Ósk og Hlédís!

Hvað eiga...

...hávært piss á Blönduósi, gervigæsin Helvítis fyllerí, fegrunaraðgerðir á kynfærum, Prófessor Herdís, lagið "fjólublátt ljós við barinn"...remixað og hringvöðvagloss sameiginlegt?
Allt saman (og svo miklu, miklu meira) voru þetta umræðuefni Akureyrarferðarinnar um helgina!

Í ferðinni:
-sönglaði Hlédís fyrir utan klósetthurð Möggu að hún heyrði í pissinu hennar..en vandræðalega stuttu seinna kom í ljós að Magga var alls ekki á klósettinu, heldur fullorðin kona sem nú hefur sennilega miklar áhyggjur að hún pissi óvenju hátt!
-komum við okkur svo vel fyrir á tjaldstæði Akureyringa að við komum upp badminton-og krikketvelli í þægilegum radíus frá tjöldunum okkar
-sofnuðu Hlédís og Gulli í sundi
-þjónaði gervigæsin Helvítis fyllerí miklu hlutverki sem almennur gleðigjafi
-fórum við í jólahúsið og smökkuðum hangikjöt
-var pókermót
-Komumst við að stéttarskiptingu norðlenskra garðsláttursmanna
-tók Gulli því með stóískri ró þegar býfluga nálgaðist hann
-settist kettlingurinn Woodstock Kóran (segist alls ekki hratt) að hjá okkur en nú á hann annað hvort heima á löggustöðinni á Akureyri eða hjá Guði
-fórum við í grillveislu aldarinnar til snillingsins Silju Báru..getið séð myndirnar hér
-Smökkuðum við framandi líkjöra í tugatali
-máluðum við bæinn rauðan
-var farið í "ég hef aldrei" og í ljós kom að margir "höfðu oft" ;)
-lærði ég að áhættusamt getur verið að skora á Tóta að skella bjór í grímuna á sér
-var alveg hriiiiikalega gaman :)

Sumarið

er komið hjá Mattheu!
Í dag kláraðist skólinn í Öskjuhlíðinni og á morgun er sumarfrí-dagurinn minn. Á mánudaginn byrja ég svo í sumarvinnunni..þar til skólinn byrjar aftur í ágúst. Jább, þetta sumar verður frábrugðið þeim síðustu að því leiti að ég verð að vinna alla virka daga og því verður hvítvínsþamb á Austurvelli aðeins að eiga sér stað um helgar!
Á seinustu vikum hef ég verið að reyna að höndla lífsgleðina sem magnaðist við einangrunina og lýsir það sér helst í miðbæjarrölti og almennum látum. Um síðustu helgi fór ég í sveitasæluna til syss og fjölskyldu og náði í froskana mína í leiðinni. Eftir að hafa skellt mér í sund með fólkinu mínu, tvær nætur í röð, rifum við frænkurnar okkur upp á rassgatinu einn morguninn (við Hlés mín), lögðumst undir feld í brúðarsvítu Langaholts og létum dáleiða okkur. Þar fengum við þau fyrirmæli að týna upp fallegt blóm af beði og sveifla því svo yfir einhverjum sem hefði gert okkur eitthvað í æsku.. mjög eðlilegt alveg!
Veit ekki hvort það kemur dáleiðslunni við en síðan þetta átti sér stað, hef ég ekki getað hætt að hugsa um það hvort það sé tilviljun að hún Joð mín hafi bara fermst með rauðhærðu fólki!
Síðan ég bloggaði síðast er hún Hildur mín orðin frú.

Fjörið stóð langt fram á nótt og þetta var allt endalaust gaman. Takk fyrir mig!
Á morgun er stefnan svo tekin á sólina, hvar sem hún nú verður. Við Hlédís, Alma, Gulli, Tóti og Magga..og bara þeir sem vilja koma með ætlum að keyra út í buskann, tjalda og raula útileguvísur fram á morgun!
Víííí...

Hrebbs

Hrabban mín og fjölskylda eru á landinu og því er ástæða fyrir stóra og smáa að gleðjast. Þessi gullmoli fer fljótlega af landi brott til að berjast fyrir íslands hönd í boltanum og er ég sannfærð um að hún rúllar þessu upp!!!
Eins og oftast þegar Hrabbið okkar kemur á klakann, hittumst við vinkonurnar til að spjalla og troða í okkur. Ég veit að ég tala fyrir okkur allar; Joð mína, Moniku og Steffí þegar ég segi: Kooomið heim til Íslands í sumarfríinu (segist með eins rödd og í Karíusi og Baktusi (ekki gera eins og mamma þín segir, Jens)!!!)

Takk fyrir kvöldið yndin mín

-Linkur á Monsuna sem er einn besti bloggari landsins..tékkið bara

Ásdís

Í dag eru tuttuguogníu ár síðan Ásdís mín fæddist. Húrra. Við kynntumst á síðustu öld og höfum brallað mikið saman. Húrra. Allt frá því að gera gamlan kjallara íþróttahússins í Hveragerði að félagsmiðstöð, og í það að klæða okkur upp sem tómata og leggja könnun fyrir saklausa ferðalanga sem áttu leið um blómabæinn! Húrra. Í dag á Ásdís heima í Frakklandi og skokkar þar um með baguette í holhöndinni (eins og Héðinn myndi segja). Húrra. Ég sakna hennar. (Ekkert húrra hér). Á miðað við kærastann sinn er Ásdís eldri en ryk. Hehehe.
Til lukku með daginn yndið mitt

Sælir eru einfaldir...

...segjum við systurnar stundum þegar við ræðum viðbrögð okkar við hinum og þessum uppákomunum. Við eigum það nefninlega sameiginlegt að búast yfirleitt við því besta, í hvaða aðstæðum sem eru og pæla ekki einusinni í öðrum möguleikum.
Þetta hefur fylgt mér soldið í lífinu og má þar nefna:
-Þegar ég var harðákveðin að fara að sjá Eivorina mína keppa í handbolta, klukkutíma eftir að ég var keyrð niður fótgangandi á Kringlumýrarbrautinni
-Djamm og handboltaferðina á Akureyri, með ML, daginn eftir að ég lét taka úr mér háls-og nefkirtlana
-Raddlausi kennarinn (ég) í nýju vinnunni minni viku eftir að ég lét taka úr mér skjaldkirtilinn og var kölluð Skrámur í mánuð
-Ferðina upp á Snæfellsjökul með hækjur og spelku frá nára og niður á kálfa
...og svo verð ég víst að viðurkenna að það kom dáldið aftan að mér í dag, þegar ég, hjálmlaus brunaði niður Kringlumýrarbrautina á hjólinu mínu og hélt að lífið léki við mig, þegar býfluga á stærð við skógarþröst sogaðist í fésið á mér í aðstreyminu og small á augntönninni, svo ekki munaði nema sentimetrum að hún endaði í kokinu á mér. Ég riðaði til og var næstum búin að missa stjórn á fáknum, rak annan fótinn í stéttina og greip svo í tré...

...töff

Vonandi drapst helvítið

Líf mitt

Síðustu sólarhringa hefur líf mitt verið súrara en slátur!

Ábending frá Ástralíu

Hún Þórhildur mín benti mér á að það væri eins og ég hefði ekki lifað einangrunina af, ef miðað er við bloggleysi mitt síðan ég lauk "afplánunni".
Það er öðru nær.
Ég er sprellalæv, fór langt upp fyrir sjálfa mig þegar ég byrjaði aftur á lyfjunum og nánast öskraði úr gleði og hamingju á aumingja alzheimerssjúklinginn ömmu mína þegar hún hringdi til að kanna ástand mitt. Svo sveif ég hægt niður til jarðar aftur og held að ég sé að ná jafnvægi.
Mig langar til að þakka ykkur öllum fyrir kommentin. Gaman að sjá hversu margir kíkja hingað og þegar sjálfstraustið fór að rjúka upp með auknu Euthyrox í blóðinu, fór ég að spá í þessu með skriftirnar. Ég komst að því að ég gæti aldrei skrifað bók. Í fyrsta lagi kemur "andinn" ekki yfir mig nema ég skrái mig í mastersnám í Danmörku eða loki mig af á sjúkrahúsi og fórni eins og einu og einu líffæri og í öðru lagi lengi ég alltaf mál mitt þegar ég segi frá svo að allar mínar bækur myndu byrja á setningunni "Í upphafi var orðið...!" og smásögur mínar yrðu eins og ævisögur í þrem bindum!
Ég fór á húsfund í gær! -Þessi setning hljómar ekkert ógurlega í eyrum margra en ég veit að Gummi og Lísa fá kalt vatn milli skinns og hörunds mér til samlætis. Þessir fundir eru til þess gerðir að ræna mann lífslönguninni. Fyrir utan það að búið er að klína aleigu minni, í formi hraunáferðar, á veggi blokkarinnar, nýja gluggalista og múrviðgerðir, þá hefur gamalt fólk (sem er í miiiiklum meirihluta í þessu 63 íbúða húsfélagi) mjög sterkar skoðanir á öllu, öllu sem viðkemur blokkinni og öllu öðru. 62 skoðanir eru t.d. á því hvaða litur fari blokkinni best (getiði hverjum er hundaskítsama). Þegar fimmtugastiogáttundi íbúi blokkarinnar var að tjá sig um mikilvægi sveigjuhandriða var ég komin í svo djúpar samræður við gömlu konuna við hliðina á mér að ég vissi nákvæmlega hvar hún ólst upp, hvaða leið hún hjólaði í vinnuna í gamla daga og að maðurinn hennar sem sat hinumegin við hana ropar orðunum út úr sér eftir að hafa fengið krabbamein í raddböndin!
Af þessum fundi fór ég svo beint á fund Kennarafélags Reykjavíkur og með því fór ég úr öskunni í logandi elda helvítis. Ef ég gef mér það, að ég lifi fram yfir fimmtugt, (þá þarf ég líka að láta af þeim ósið að mynda krabbameinsæxli hér og þar, fara að líta í báðar áttir þegar ég fer yfir götu og standa mig í átakinu "hjólað í vinnuna" (sem ég skráði mig í með glöðu geði en spyrnti svo við fótum þegar átti að plata mig til að koma í morgunverð í Hafnarfirði kl. 06.00 á fimmtudaginn og hjóla svo þaðan í vinnuna)) verði ennþá með gleraugu og finnist ég knúin til að garga skoðanir mínar og baráttumál yfir fullan sal af fólki er ég sem sagt orðin eins og megnið af fólkinu sem þarna var í gær... árar Kölska.

Þriðji í einangrun

Ég trúi varla að upp sé runninn þriðju dagurinn í einangruninni! Eivor engillinn minn í Þýskalandi reddaði mér góðum hluta gærdagsins með því að koma mér inn á veftv stöðvar 2 og er ég nú búin að rifja upp nánast alla Svínasúpuþættina og hló svo undirtók í stofunni :)
Það er soldið merkilegt ferli sem á sér stað inni á spítölum. Ekki það, að ég hafi spáð mikið í það hingað til, enda yfirleitt verið hálf dópuð af lyfjum eða sársauka þegar ég hef lagst inn fram að þessu, en ég hugsaði vel og vandlega um það áðan. Þannig er nefninlega að nú er tími úthreinsunarinnar.. jebb eins og allir vita þá kúka stelpur ekki svo ég mun reyna að hafa þennan kafla bloggsins frekar stuttan. En ég fór sem sagt í þetta ferli í morgun að fá hina og þessa pilluna, stíla, túbur og vökva til að allt geislavirkt myndi nú örugglega skila sér út í sjó, þaðan í fiskana og að lokum á sushi-diskinn ykkar :)
Stuttu eftir allar þessar inntökur til úthreinsunar var hringt frá ísótóparstofu og nú átti að mæla mig vel og rækilega til þess að hægt væri að reikna út hvenær óhætt sé að sleppa mér lausri (svona soldið eins og þeir gera víst í Hrísey..eða gerðu allavega).
Mér var komið fyrir á mjóum bekk og yfir mig var settur stór skanni og svo rann bekkurinn rólega í tæpan klukkutíma og skanninn vann sína vinnu í hverjum krók og kima líkama míns. Til þess að ég yrði nú kyrr þessa klukkustund og ekkert myndi klikka, var ég óluð niður á höndum og fótum.
Það var akkúrat þá sem ég áttaði mig á því að maður þarf að vera ansi meðvitaður um sjálfan sig ef maður vill ekki verða fórnarlamb aðstæðna...að vera nýsloppin úr einangrun og vera svo ólaður niður á bekk...hmmm...
Svo ég tali nú ekki um að vera með Microlax í sunnanendanum, sem er ekki beinlínis róandi fyrir klukkutíma afslöppun, niðuróluð og fín :)
Heimferð í dag og hið daglega líf framundan, víííííííí

Mamma á afmæli í dag og ég ætla sko að kalla til hennar úr fjarlægð...TIL HAMINGJU!!!

Ég bara verð að deila því með ykkur...

...hversu mikilvægt það er fyrir suma að halda sig bara inni, helst alltaf og vera ekkert mikið að láta sjá sig innan um annað fólk!!
Áðan fékk ég símtal sem veitti mér aðgang út í frelsið. Það var ísótópastofa sem er niðri á næstu hæð og vildi fá mig niður í mælingu. Eftir að ég lagði á leið mér svona svolítið eins og ég væri að fara á árshátíð eftir langt hlé. Ég vandaði mig við að pissa rétt (og auðvitað allt beint í skálina, ekkert á ská eða neitt þannig), sturtaði tvisvar niður og þvoði mér tvisvar um hendurnar. Greiddi mér, tannburstaði fyrir ofan vaskinn og hitti öllu oní og vandaði mig sérstaklega við tunguna!
Svo var komið að því að velja föt... ég var mjög lengi að ákveða í hverju ég ætti nú að fara, því það er ekki á hverjum degi sem manneskja í minni stöðu fær að fara út úr helli sínum. Eftir miklar vangaveltur ákvað ég að fara í síðu nærbuxurnar sem eru hvítar sem mjöll og þvottahússtafirnir framan á buxnaklaufinni eru svartir sem tinna! Sokkarnir toppuðu svo fegurðina og ferskleikann og það voru titrandi hendur sem snéru hurðarhúninum á leið út á gang. Ég var með hálfgerðan kjánahroll alla leiðina niður, fannst ég vera að stelast út um miðja nótt til að sækja í vafasaman félagsskap..svo var líka önnur tilfinning sem sótti á mig en ég var ekki alveg viss um hver hún var. Þar sem ég má náttúrulega ekki snerta fólk, fannst mér ég getað bætt fyrir fjarlægðina með því að brosa mínu breiðasta meðan ég arkaði á neðri hæðina.
Þá gerðist það..dularfulla tilfinningin sem ég hafði fundið fyrir var sú sem píparar einir finna ekki og eru því oft með svokallaðan "plummer" en aðrir eiga að vera nokkuð meðvitaðir um. Síðu fínu nærjurnar mínar höfðu mjakast niður og þegar ég hélt að ég væri að hífa þær upp, var ég alltaf að toga í strenginn á þeim stuttu sem innanundir eru...og úps..í miðjum stiganum, geislavirk og brosandi eins og Þyrnirósin eftir aldarsvefninn, missti ég niðrum mig fallega "árshátíðarföðurlandið" mitt!!!
GUÐI SÉ LOF FYRIR AÐ SUMARDAGURINN FYRSTI ER FRÍDAGUR OG ÞVÍ FÁIR Á FERLI!

MS=Matthea Sperrileggur

Gleðilegt sumar!!

Kannski það hafi blundað í mörgum á þeirra villtustu árum hræðsla við að vakna upp á þeim stað sem ég er núna. Eftir að hafa kvatt veturinn "full" harkalega, drukkið frá sér ráð og rænu, frídagur daginn eftir og svona..og vakna svo í sótthreinsuðu umhverfi og algjörlega á valdi þvottahúss spítalanna! Þetta hvarflaði svona að mér í morgnun þegar ég vaknaði við bank og morgunmatarbakka var smeygt inn svo hann rétt snerti innri hurðina á stofunni minni.En sem betur fer er ég fullkomlega meðvituð um ástæðu veru minnar hér og hef ákveðið að njóta hennar.
Ég á svo góða vini og fjölskyldu að ef ég væri væmin að eðlisfari, færi ég að grenja akkúrat núna. En eins og einn góðvinur minn segir: "Tilfinningar eru bara fyrir eymingja, homma og kjellingar" svo ég læt nægja að segja bara 1000 þakkir fyrir símtöl, komment, bréf ofl..þið eruð rjómi þjóðarinnar og mér finnst afskaplega vænt um ykkur öll :)
Alveg eins og ég var búin að ímynda mér mörgum árum fyrr hvar ég yrði um aldamótin sem þá virtust mjög fjarlæg, hafði ég ekki beint planað þessar aðstæður mínar þennan sumardaginn fyrsta! Að sjálfsögðu var ég heldur ekki stödd í Eiffelturningum í París á miðnætti um aldamótin en ég er enn að átta mig á þessu öllu hér.
Aldrei hefur verið brýnt eins vel fyrir mér að spíta tannkreminu vel og vandlega ofaní vaskinn, svona svolítið eins og ég sé vön að spíta því í lófann á mér og klína svo í hárið á einhverjum, eins heyrðist öðru hvoru rödd í gegnum hurðirnar mínar tvær í gær sem hvatti mig áfram að sjúga nú brjóstsykurinn...vel og vandlega. Á tímabili fór ég að halda að þarna væri á ferð annar sjúklingur sem hefði laumast að hurðinni og væri að tala skítugt, en er ég kannski sú eina sem set uppí mig brjóstsykur, velti honum svo rækilega upp úr gólfinu og geymi hann að lokum á milli rasskinnanna?! Nei nei, það er gott að fylgst sé vel með manni og auðvitað er mikilvækt að ég spíti ekki geislavirkum síklum hér um allt og svo þarf ég stöðugt að koma munnvatnsframleiðslunni af stað til að geislarnir setjist ekki í munnvatnskirtlana.

Vá þegar rennt er yfir þessa bloggfærslu má sjá hvernig sjálfhverfur einstaklingur (ég) verður enn sjálfhverfari (um mig) þegar hann er einn (frá mér) með sjálfum sér (til mín)!

Björkin mín besta varð átta ára í gær! Ég komst því miður ekki í afmælið (þó hefði kannski verið soldið gaman að sjá upplit foreldranna þegar inn valsaði úfin, geislavirk frænka í síðum hvítum nærbuxum sem væri komin til að knúsa krakkana þeirra..muhahahahahah) en hugsaði þeim mun meira vestur til gullmolans míns sem var svo heppin að kindin hennar bar lambi á afmælinu sem var að sjálfsögðu skírt í höfuðið á au-pairnum Ninu. Og svona bara fyrir Braga: Kýrin Matta hefur það fínt, en ég er enn að venjast því að eiga belju sem nöfnu ;)

Eign þvottahúss spítalanna

Jább það er ég! Alveg frá toppi til táar. Þrátt fyrir að ég hafi nú sterklega á tilfinningunni að þvottahús spítalanna kæri sig alls ekkert um að eiga mig!
Allavega er pokinn í óhreinatauskörfunni minni úr sykri til að hægt sé að demba öllu draslinu beint í vél og enginn þurfi að snerta á sýktum spjörum mínum.
Ég sem hef sjaldan tekið mig betur út. Síðu, niðurþröngu nærbuxurnar vinna þannig með stuttu afa-sniðnu nærbuxunum að þær draga hvora aðra niður. Þannig að í gegnum gula kartöflusekks-sloppinn minn þarf ég að kafa á mínútu fresti til að hífa öll herlegheitin upp um mig! Lukka í ólukkunni að ég fái ekki að spranga hér um gangana og dilla skönkunum, þess í stað sit ég í turnherbergi mínu og get ekki einusinni beðið eftir því að prins komi og frelsi mig. Ef ég myndi skella lokkaflóði mínu út um gluggann og ætla að bíða þess að prinsinn á hvíta hestinum klifraði upp, gæti ég þurft að bíða ansi lengi því ég er, jú, eitruð!!

Bloggleysi síðustu daga/vikna kemur til af ýmsu. Þó sérstaklega þeirri staðreynd að ég hef haldið mig nær alla páskana í sveitasælunni hjá Ragnhildi syss og co, sofið og borðað til skiptis og verið nánast símasabands og tölvulaus. Ég gat mokað mér á KK og Ellenar-tónleika með Hlédísi og Sigrúnu á Hótel Búðum en þar með var þátttöku minni í menningar eða skemmtiviðburðum páskahátíðarinnar lokið. Ef sundferðir, spilakvöld eða spjallhittingur var planaður eftir kl 22 á kvöldin, var Matthea B-manneskja Sigurðardóttir að játa sig sigraða fyrir hinum snemmsækna A-manneskja svefni! Hrikalegt alveg.
Og nú er ég hingað komin. Á krabbameinsdeild 11 E, stofu 12 sem allir óttast að koma nálægt, matarbakkar eru lagðir fyrir utan hurðina og eins er með hreinan tískufatnað, beint úr þvottahúsi allra landsmanna. Allt er reynt til þess að líf manns breytist sem minnst við svona innlögn..þeir eru með iðnaðarmenn beint fyrir utan gluggann hjá mér hér líka!!! Og Hlédís, veistu hvað..þessir eru sko líka með bor..alveg fyrir allan peninginn!
Mér finnst þetta nokkuð gaman. Var að hugsa um það í morgun, eftir að ég keyrði pabba og félaga hans út á flugvöll (þeir voru að fara til Spánar í golfferð) að mér liði eins og þegar ég kom heim úr göngunni okkar upp í Reykjadal þarsíðasta sumar. Sólin var komin upp, fuglar sungu, fáir á ferli og allt af vakna. Vor í lofti og sumarið framundan.

Þar sem lítið er að gera hér í lítilli einangraðri stofu, á ég von á því að blogga mikið og þá kannski sérstaklega um það sem ég hugsa um núna, þegar ég hef svo góðan tíma til að hugsa.
Núna lítur allt út fyrir að ég verði hér aðeins fram á föstudag því það er víst röð af fólki sem vill láta myrða frumur í hálsinum á sér með þessum hætti (eða kannski bara þreyttar húsmæður/feður sem eru hvíldinni fegin). Í gær var mér sagt að ég færi í fyrsta lagi heim á laugardaginn..en þetta skýrist allt á næstunni.
Bæjó-í bili þó!

Fegurðarblundur

Einhverntímann stóð ég í þeirri trú að fólk sem fengi sér blund svona við og við, væri ólíklegra til að fá bauga, hrukkur og væri alltaf í góðu skapi því það væri svo úthvílt (allavega fórum við Arndís, meðvitað eða ómeðvitað, eftir þessari speki öll menntaskólaárin!
Nú er hins vegar svo komið að blundirnir hjá með veita mér allt annað en fegurð eða ferskleika. Ég er bókstaflega alltaf þreytt og sofna hvar og hvenær sem er þessa dagana. Hef minnt sjálfa mig á konuna í fyrstu Duice Bigalow-myndinni sem þurfti að binda hárið við stólinn svo andlitið dytti ekki ofan í súpuskálina þegar hún sofnaði í tíma og ótíma.
Eftir ræktina og göngutúr um helgina var planið að skella sér aðeins austur til mömmu og pabba, en fá sér smááá lúr áður en lagt væri í heiðina..5 klst seinna, í framan eins og rúsína og með orku á við tannstöngul, vaknaði ég og ekkert varð af ferðalagi. Ég veit að nú hugsa margir að þetta komi þeim ekki svo mikið á óvart fyrst þetta sé nú einusinni ég, og ég viðurkenni alveg að ég hef mikla reynslu í eftirmiðdagslúrum..en nú er mér brugðið, svo þið getið rétt ímyndað ykkur!
Ég þakka þeim sem hugsuðu til mín um helgina og reyndu að hringja, ég svaf nánast alla helgina og hefði hvort sem er ekki verið skemmtilegur félagsskapur, en takk fyrir að hugsa til mín.
Nú eru 2 vikur búnar ég er hálfnuð í ferlinu. Ég er ekki komin með bjúg ennþá eða önnur líkamleg einkenni en köttinn á bringunni, svo þetta er vel sloppið hingað til. Ef bjúgurinn lætur sjá sig, er ég svo heppin að baugarnir undir augunum eru að verða það síðir að ég breiði þá bara yfir mesta bjúginn og málið er dautt!

Eeeegggg

Ætli séu raunhæfar skýringar á því, að mér finnst alltaf öll egg "renna út" í nóvember?! Alltaf þegar ég sé egg í ísskápnum og man ekki hvenær ég keypti þau, skýst upp í hugann á mér að þau hljóta að vera "best fyrir" nóvember..!
Hef ákveðið að taka upp ákveðið kerfi, þ.e.a.s merkja eitt eggið með tússi og elda það síðast.

-Hér þarf væntanlega ekki að taka fram að ég tek öll eggin úr bakkanum þegar ég kaupi þau, raða þeim í ísskápinn og hendi bakkanum.

Áskorun

Á mig hefur verið skorað að blogga um "geislaferlið" mitt sem hófst í raun í síðustu viku. Þá hætti ég að taka lyfin mín sem sjá mér fyrir efnaskiptum, hormónaflæði.. já beinlínis halda mér hérna megin línunnar. Að hætta lyfjatöku er svipað og að stöðva virkni eins ákveðins líffæris..kannski svona eins og ákveða að hætta að blikka augunum eða einbeita sér að því að stöðva munnvatnsframleiðslu einn daginn!
Eins og gefur að skilja eru ýmsar aukaverkanir sem fylgja því að stoppa eitt tannhjólið í vélinni og var ég upplýst um þær allra helstu.
Nú er sem sagt vika síðan ég tók síðast inn lyfjaskammt og enn láta aukaverkanirnar bíða eftir sér. Ég vildi nú meina að það væru einstaklega miklar læknisfræðilegar ástæður fyrir því að ég sofnaði í miðjum bangsaleik við Kötlu frænku mína í gær..en þeir sem mig þekkja hristu hausinn og muldruðu: "eiiiinmitt"
Einnig velti ég því fyrir mér hvort skjaldkirtilsleysið ylli því að þegar ég sat í fullum bíósal í kvöld og horfði á Tristan og Ísold, gat ég ekki hætt að hugsa um það hvað mig langaði í Sinalco!! (engin leið að nálgast það nú til dags..vá hljóma ég ekki eins og öll 29 árin mín).
En enginn vafi er þó á því að ósýnilegi kötturinn sem lá á bringunni á mér í nokkra mánuði áður en æxlið uppgötvaðist er kominn aftur! Hann beið færis á því að skríða upp á bringuna á mér og liggur þar af fullum þunga. Vonum að hann stökkbreytist við geislunina og verði að fallegum prins (kannski Tristan!!)

Ég á...

... svoooo góða vini!
Takk fyrir allar kveðjurnar djásnin mín

Útgeislun

Vá hver er kaldhæðnin í því að rekast á gamla ókunnuga konu í búð sem segir að maður hafi útgeislun og frétta svo daginn eftir að maður þurfi í geislajoðmeðferð þar sem maður er í einangrun sökum geislavirkni, verður að fletta bókum með hönskum og má ekki koma nær fólki en 2 m... ætli sú gamla sé skyggn!

Að vera með vatnshöfuð og munnþurrk er líka kaldhæðið!

"Ég var aldrei send í sveit"...

..var boðskapur menningarnæturgjörnings Diljáar vinkonu minnar fyrir rúmu ári síðan. Nú er svo komið að ég þarf að senda syni mína í sveit. Já, þeir Hrollaugur Bósi og Jónas annar munu yfirgefa öryggi heimilis síns (fara að vísu með búrið með sér) um páskana og verða í pössun hjá móðursystur sinni og fjölskyldu. Ástæðan er sú, að ég þarf að leggjast inn á spítala og geislavirkja mig aðeins upp!
Læknarnir mínir vilja fullvissa sig um að allt kvikt sé dautt í hálsinum á mér og telja þann kost skástan að loka mig af inni í einangrunartjaldi á sjúkrastofu og láta mig gleypa geislajoðpillur til að ég lýsi í myrkri. Stökkbreytingum verður vonandi haldið í lágmarki en í ljósi heppni minnar undanfarin ár, má ég alveg eins eiga von á því að vakna með brjóst á enninu ;)
Ég má ekki taka lyf í mánuð fyrir innlögnina, og vildi læknirinn meina að síðari 2 vikurnar gætu orðið soldið erfiðar...
Þannig að, góðir hálsar (ég telst nú seint til þess hóps), í páskafríinu verð ég sennilega með bjúg, munnþurrk og skapsveiplur sem gætu mælst á jarðskjálftamælum í verstu hviðunum! Allt sem ég segi eða geri á þessu tímabili má alls ekki nota gegn mér :)

Matarbodid var geggjad..her eru Gulli og Anna Vala eftir ad hafa trodid i sig :) 

Alma meistarakokkur 

Arndisin min 

Sigga systir (buin ad hneppa fra) og Bergur 

Helgin

-fór í hendingskasti eftir vinnu í Hagkaup í Kringlunni
-brosti til gamallar konu sem var í hjólastól
-sú gamla stoppaði mig og sagði mig hafa einstaka útgeislun og að hennar viti hefði ég bjargað deginum fyrir mörgum einmana sálum við grænmetisborðið
-hún sagði mér einnig að hún hefði lamast fyrir 51 ári og kenndi engum um og bæri ekki hatur í brjósti sér
-ráðlegging hennar til mín var sú að ég ætti að kveikja á kerti og slökkva á símanum mínum 20 mín til klst á dag
-hún hækkaði svo róminn og nánast öskraði á mig að ég yrði að læra að segja "nei" því maður gefur ekki úr tómum poka, fyllir ekki á sprungna blöðru osfrv...
-ég sagði henni ekki að einn málkunningi minn (Héðinn) sagði eitt sinn að ég væri félagslegt sleipiefni (mér fannst það ekki eiga við út af kynslóðabili okkar gömlu).
-í þrjú korter brosti ég svo til konunnar og komst ekki að til að segja að ég væri orðin of sein til að brosa til annars gamalmennis (ömmu) og kunni ekki við að fara því sú gamla var enn að lofsyngja mig
-fór svo loks til ömmu, brosti mínu blíðasta því ég var aðeins of sein og keyrði hana í nudd
-beið í klst á nuddstofunni og hugsaði um gamalmenni almennt
-ræktin
-svaf svo yfir Elizabethtown
-nýja íbúðin hans Eyþórs
-brauð og kökur til Helgu
-tiltekt
-risastór strigi sem brátt fer á stofuvegg heimilis míns

-matarboð hjá Gulla og Ölmu í kvöld..vííííí

Að blogga í minningagreinastíl

Af því tilefni að Jens minn Tilsner er orðinn 29 ára og nálgast því brátt fertugsaldurinn, finnst mér við hæfi að minnast þeirra ára sem hann átti í blóma lífsins. Nú er lífsblómið að fölna og engin leið tilbaka!
Þegar okkar leiðir lágu saman í fyrsta sinn, náði þessi mikli öðlingur vel að fela fötlun sína, sem síðar átti eftir að verða honum fjötur um fót. Ég, í barnaskap mínum átti það til að biðja hann að segja álit sitt á förðun minni, fatavali eða öðru slíku og það gerði hann nokkuð skammlaust um hríð. Það var ekki fyrr en of seint að ég uppgötvaði að hann var litblindur og telst þar með til fatlaðra og má leggja í merkt stæði. Ég hins vegar sit eftir með sárt ennið, bleikan varalit og fjólublá pils...og hélt að ég væri töff!
Ekki er auðvelt að sjá hversu gamall Jens minn er, eða Héðinn eins og hann var að lokum nefndur.
-Líkamlega er hann ekki deginum eldri en 28 ára!
-Málfarslega gæti hann verið bekkjarbróðir Jónasar frá Hriflu
-Tannlæknaskýrslur sanna að stellið er varla ársgamalt, enda alltaf að byggja og bæta tanngarðinn
-Peningalega... koma tímar og koma ráð

Njóttu þeirra 29 ára sem eftir eru elskan mín og til lukku með daginn (upphafið á endinum;)

Gísli mágur minn og Gummi vinur eru líka afmælisbörn dagsins en þeir eru staddir ásamt Þráni og pabba í Englandi á Liverpool-leik.
Til hamingju!

Thetta eru synir minir, �eir Hrollaugur Bosi og Jonas annar. Annar er prins � al�gum en hinn er bara vinur hans, ag�tur samt alveg! 

Mwuhahahahaha

Þessi hefur fundið leið til að sleppa við leiðinlegar bekkjarferðir fyrir lífstíð!

Þessir dagar!

Er eðlilegt
að standa í sakleysi sínu í röð í 10-11 þegar róni ryðst inn, plantar sér í beint fyrir aftan mann og þegar maður lítur við, þá andarvarpar hann af "fullum" krafti beint framan í mann!

Nei!

er þá eðlilegt
að hrökkva upp við að e-h ýti það fast á dyrabjölluna að hún festist inni (kemur fyrir þessa dagana) og þegar maður hleypur niður og ætlar að fixa helvítis bjölluna, þá kemur í ljós að þar stendur sami róninn og heldur að maður reki gistiheimili!

Nei!

Hvað er þá eðlileg við að maður bjóðist til að fletta upp á títtnefndu gistiheimili fyrir rónann og kalla svo götuheitið niður af svölunum því þrátt fyrir rónann í sjálfum sér, er maður soldið hræddur við róna almennt...!

Guði sér lof fyrir Hlés mína sem stóð sem einfættur klettur við hlið frænku sinnar í rónaraununum!

Hver okkar á mest bágt...

...ég eða húsaflugurnar tvær og hrossaflugan sem liggja þurrsteiktar í loftljósinu í svefnherberginu mínu.
Jákvætt við þeirra aðstöðu: Þær enduðu líf sitt í sviðsljósinu og kalla á athygli augna minna þegar ég rýni upp í loftið= töff lík
Jákvætt við mína aðstöðu: Ekkert
Neikvætt við þeirra aðstöðu: Þær eru dauðar
Neikvætt við mína aðstöðu: Ég þarf að ná í stól, teygja mig eins langt og ég get, hugsanlega fara úr lið við það, skrúfa ljósið eða toga í það...ég man það aldrei og pirrast gífulega á þessu stigi ferlisins, sturta úr ljóskúplinum í ruslið (eða jafnvel í froskabúrið;), fara aftur til baka, aftur upp á stólinn, teygja mig og reyna að muna hvort helvítis ljósið sé skrúfað eða smeygt!

Það þarf ó svo sterk bein stundum til að vera hún Matthea

Hrollaugur Bósi og Jónas (í hvalnum) II

Ég gekk (ekki þó í hægðum mínum) á hlaupabretti í Laugum í gærkveldi og velti því fyrir mér hvort strákurinn við hliðina á mér vissi af því að hann gargaði og tók fyrir andlit sér þegar Chelsea stóð sig ekki gegn Barcelona á skjánum fyrir framan hann. Ég var að spá í hvort ég ætti að flissa inní mér að honum þegar ég áttaði mig á því að sjálf var ég svo niðursokkin í skautadansinn á næstu rás, að ég var alvarlega farin að velta því fyrir mér hvort skautadansmeyjarnar lentu aldrei í því að vera akkúrat á túr á stórmótum. Kjólarnir bjóða ekki beint upp á það að fela dömubindi eða spotta af túrtappa...og það hlýtur að vera óþægilegt að klóra sér í eyranum með tánni á fullri ferð á skautasvelli ef maður (kona) er með álfabikarinn.
Ég veit alveg að það er hægt að stjórna blæðingunum með pillunni..en sumar eru svo ungar, sem veltir upp annari pælingu, hvort þær fari á pilluna bara til að vera ekki á túr á stórmótum.
Æ ég hætti allavega hlaupunum (labbinu) áður en ég komst að niðurstöðu!

Jónas minn vann froskanafnasamkeppnina með nöfnunum Hrollaugur Bósi og Jónas II (sem er prins í álögum). Albínóinn er sjálfskipaður Hrollaugur, er hrollvekjandi og býr í laug.
Takk þið öll yndin mín fyrir tillögurnar, þær voru allar góðar og aldrei að vita nema ég fái mér fleiri dýr (ekki samt áður en ég kaupi mér flugmiða Héðinn) og leiti þá í nafnabankann :)

Loksins gerðist það

að barnaskapur minn og peningaráð færu illa með mig. Ekki svo að skilja að þetta sé í fyrsta skiptið, en núna birtist geðveikin í formi tveggja froska (annar er albínói). Ég skrapp í gullfiskabúð fyrir helgi og gekk út hálftíma seinna með fangið fullt af froskadóti ásamt prinsunum mínum sem settir voru í poka. Þeir þykjast alltaf vera dauðir þegar ég tala við þá (surprise!) en stökkva svo á mig þegar ég skipti um vatn...sem endar með því að íbúðin og ég erum á floti!
Ef einhver kann skemmtilegt froskanafn, þigg ég allar hugmyndir (Héðinn það er bannað að segja Flus eða Húnbogi!)

-og hvernig stendur á því að síðasta færslan mín datt út!
Arg

Fiskur á reiðhjóli

Oddný Sturludóttir, samfylkingarkona hlaut verðlaun fyrir að ferðast allra sinna ferða á hjóli. Ekki voru allir á eitt sáttir með réttmæti þeirra verðlauna þar sem hún býr í Þingholtunum og kostningaskrifstofa hennar er á Laugarvegi.
Það sýður á einum góðum vini mínum sem þeysir um á gráa fiðringnum sínum um allt og býr hann í Hlíðunum!!
Hann fær umhverfisverðlaun mánaðarins hjá vinkonu sinni, Mattheu. Til hamingju Frímann minn!
Kveðjuathöfn saumaklúbbsins Sleiks var haldin á Ítalíu í gærkveld. Dillý okkar tyllti niður tánni hér á landinu á leið sinni frá Danmörku til San Fran. Á meðan við skáluðum fyrir "afmælislíkamshluta" Diljáar, var brotist inn hjá mömmu hans Frímanns...ljótterðað!
Þorrablót helgarinnar var með eindæmum skemmtilegt. Öll systkini mín voru samankomin á blótinu, Ragnhildur, Þrási, Hlés og Arndís, Æsa og svo auðvitað Gísli bílstjóri.
Sumir tóku með sér svið heim á leið, aðrir stálu jakka!
Bara gaman að því!

Arg

Einhverntímann hefði ég flissað eins og smástelpa ef einhver hefði sagt að mér ætti eftir að klæja í einn kalkkirtilinn minn!
Fram að þessu hefur mér fundist eins líklegt að hægt væri að klægja í kalkkirtil eins og að blikka með brisinu en nú er þetta því miður orðin staðreynd.
Ófullkomleiki minn felst meðal annars í því að einn af mínum fjórum kalkkirtlum er saumaður í vöðva eftir skurðaðgerð og ekkert meira með það neitt. Fyrr en á síðustu dögum þá líður mér eins og þessi títtnefndi kalkkirtill sé að fá uppreisn æru, eftir langa þögn. Aaaarg, það er ekki eins auðvelt að klóra sér í kalkkirtlinum eins og eyranu!

Vilborg afmælisbarn, til hamingju!

Fyrir 28 árum

fæddist í þennan heim lítil vera sem átti síðar átti eftir að vera þekkt innan vinahóps síns sem "Florence Nightingale". Hún á það til að; gera hlé á djammi sínu um miðja nótt og hoppa upp í sjúkrabíla sem ná í slasaða á skemmtistaði borgarinnar, dýfa hendi sinni ofan í vaska sem stíflast hafa af magainnihaldi vina sinna, kaupa sér flugför til hinnar og þessar heimsálfunnar í stundarbrjálæði, hughreysta vini sína þegar illa gengur (og vel), klifra yfir klósettveggi...einnig í þágu vina sinna, ofl ofl..
Helga mín, til hamingju með afmælið!!!

Gulli getur...

...stokkið upp eina hæð í hverju skrefi.
Á þessa staðreynd rak ég mig á föstudagsnóttina þegar ég var nýkomin heim og búin að hreiðra um mig í stofusófanum með ís (já nú eru allir dagar ísdagar). Það var dinglað (og bjallan festist inni eins og vanalega). Ég gekk fram, viss um að þetta væri Arndísin mín sem hefði gefist upp á djamminu eins og ég (jább, eins og ég þekkti hana frænku mína ekki neitt!). Ég ýtti á takkann á dyrasímanum og opnaði svo hurðina á íbúðinni minni. Bjóst við að sjá glitta í dökkan koll á leið upp stigann, en í staðin stóð dökkklæddur Gulli beint fyrir framan dyrnar...
Það má segja að ég hafi alveg misst kúlið, andlitið og hjartsláttinn á því andartaki, og úr fagurmótuðum raddböndum mínum spratt út hást öskur, sjitt hvað mér brá...
Langaði bara að deila því með ykkur elzkurnar, hversu ó svo hættulegu lífi ég lifi!!

Hér er bara ekki neitt...

voru orð læknis sem skoðaði mig í gær. Ef hann hefði verið að skoða svæði aðeins ofar en raunin var, hefði þetta verið einstaklega dónaleg athugasemd. En þar sem hann rúllaði ómtækinu fram og aftur um hálsinn á mér, voru þetta bara góðar fréttir. Að vísu átti ég í vandræðum með að skilja hann í fyrstu því hann blandaði saman íslensku og dönsku í eina orðasúpu (og eins og flestir sem mig þekkja vita, gerði ég flest annað en læra dönsku þetta ár mitt úti). Ég reyndi að útskýra fyrir honum að það væri nú ekkert skrítið að ekkert væri þarna því kirtillinn hefði allur verið fjarlægður í ágúst... eftir japl jamm og fuður urðum við sammála um að skilja ekkert sérstaklega vel hvort annað en ég komst þó að því að með þessum orðum ætti hann við að engar krabbameinsfrumur væru sjáanlegar í eitlunum eða annarsstaðar og það væru góðar fréttir. Nú get ég haldið áfram að drepa mig á gjálífi og ólifnaði ;)
Enda fór ég beint og fékk mér ís!

Reunion helgarinnar var mjög skemmtilegt. Með blóðflæðið á fullri ferð eftir spennandi handboltaleik (og nokkra bjóra) renndum við ömmurnar á Ara þar sem einhverjir úr klíkunni höfðu hreiðrað um sig, nokkur borgfirðingafífl, fjármálaráðherra ofl. og fjörið hélt áfram...og áfram.

Tveir linkar á línuna:
Jónas minn sem einusinni var litli frændi, en er nú bara frændi (enda löngu orðinn stærri en ég). Hann neitar að læra af Möttu frænku sinni sem telur ekki við hæfi ættarinnar að stunda nám í Danaveldi eftir að hafa ræktað þar barnið í sér (og reyndar æxli í leiðinni). Hann er nú lærlingur í Köben, hefur gaman að jarðfræði, fótbolta og naglalakki (bleiku); á það til að semja hálfar sögur, senda þær á frænkur sínar (mig) sem orðnar eru spenntar, en klára aldrei seinni hlutann!

Íris mín sem er ennþá litla frænka og sýnir ekki mikla tilburði að stækka mikið meir. Hún er einn stærsti dvergur íslands...nei nei, hún er lyfjafræðingur, sérfræðingur í samlokusamfaradansi, á diskókúlu og lykil af íbúðinni minni sem hún notar aldrei ;) Einnig lumar hún á einni Viagra fyrir mögru árin.

Jónas og Íris, velkomin á kantinn!

Langar til að deila því...

...með þessari heimsálfu a.m.k. að í dag er frelsari fæddur, allavega prins. Í Ástralíu, fæddi Þórhildur mín strák í gær, en samt eiginlega í dag því hann fæddist 26. jan. Ástralía er bara svo á undan skohh.
Ég er ó svo stolt af stelpunni minni :)

Svo er ég komin á nýjan bíl og það er alveg að koma helgi! Vei

Síðasti söludagur

á mjólk er áætlaður nokkra daga fram í tímann..kannski svona viku, nema á fjörmjólk sem endist víst aðeins skemur en léttmjólkin.
Þetta er mikilvægt að vita, því það eitt er víst að gamalt verður úrelt og þá má henda því fyrir nýtt.
Menn falla ekki á síðasta söludag af sömu ástæðu og það er dónalegt að benda á gamalt fólk, hvað þá fólk með hækju eða göngugrind. Síðasti söludagur þeirra rann út fyrir löngu og allir vita það en enginn sýnir það samt (nema kannski hjúkrunarheimilin).
Ég stend og fell með þeirri skoðun minni að maður er ekki degi eldri en manni finnst maður vera og á þeim forsendum leyfi ég mér oft að vera jafn barnaleg í hegðun og mig langar þá stundina.
Eftir þá stund vikunnar, þegar ég fylli á lyfjaboxið mitt, þarf ég oftast að finna mér e-h barnalegt að gera eða heyra í e-h sem er til í að fíflast, því mér finnst þetta mjög mikil gamalmennastund. Eins reyndi ég að hlægja að því þegar mér, 28 ára gömlu fullorðinsbarni, var synjað um líf- og sjúkdómatryggingu, sökum krabbameins og örorku eftir bílslys. En nú er nóg komið. Í dag fékk ég minn óþægilega grun staðfestan að hér eftir má ég aldrei gefa blóð aftur!
Ég vissi að þeir sem fá krabbamein þurfa a.m.k. að bíða í ár til að mega gefa aftur, en ég má aldrei aftur. 17 sinnum náði ég að gefa blóð áður en minn síðasti söludagur rann upp. Blóðgjafirnar mínar náðu ekki einusinni að verða lögráða.
Ef einhver sem þetta les, er að velta því fyrir sér að tappa sínu gæðablóði í poka, vil ég hvetja þann sama til að láta vaða.
Áður en það verður of seint.

Ammmmæli!

Fyrir 26 árum gerðist það!
-Þá kreistist í heiminn lítil óreiða sem hafði lifað það af að fá hettusótt í móðurkviði
-Þessi litla óreiða var skírð í höfuðið á póstkorti
-Hún laug til um kyn fram að fermingaraldri
-Hún keypti ljón á veginum af lettneskum strippara sem flúði svo land
-Hún er með rangt stjörnumerki tattúverað á handlegginn
-Hún leggur sig fram við að ná nokkrum útihátíðum í einu um hverja verslunarmannahelgi
-Hún bjargar mús frá ketti í óveðri en klæðir sig svo í kanínu og lætur sig dreyma um loðhúfu
-Hún má ekki vera nettengd í fyrirlestrum því þá á hún það til að panta sér utanlandsferðir
-Hún hefur forðast slysaskot í Palestínu
-Komið við Grátmúrinn
-Hjólað á bíl í Köben
-Hún er brúnni en andskotinn, samt nær hún að lýsa upp skammdegið

-Til hamingju með daginn elsku Hlésí mín, ég hugsa stíft til þín í dag og finnst endalaust vænt um þig

Matta/Matthea

Um daginn vorum við Gulli minn að velta því fyrir okkur hversu ólíkar þær væru; Matta -atvinnulausi mastersneminn í Árósum og Matthea - sérkennarinn í Laugarnesinu.
Matta hékk í tölvunni, spilaði mikið, skemmti sér og fylgdist með öllu því sem gerðist á Íslandi. Matthea hins vegar gæti stundum verið stödd á Grænlandi án þess að vita af því, er alltaf að drífa sig og hefur ekki samband við vini sína dögum saman. Hún þykist hafa nóg að gera alla daga en þegar vel er að gáð kemur í ljós að það er hið mesta kjaftæði!
Ef hún Matthea hefði nóg að gera hefði hún t.d. ekki haft tíma til að:

-halda minningarathöfn með góðum vinum, um Mörtu, vörtuna smörtu sem yfirgaf Héðinn eiganda sinn í jólafríinu
-og sitja með sama hópnum á Eldsmiðjunni í 4 klst og segja vörtubrandara
-ímynda sér að húmor gæti verið staðsettur í vörtum og að kannski væri Marta aðal uppistandarinn í ruslafötu læknisins og tætti af sér brandarana við alla fæðingablettina
-fara á milli Reykjarvíkur og Hveragerðis nokkrum sinnum á dag, rétt eins og aðrir fara á milli herbergja
-grenja sig inn í heimabæ sinn á gamlársdag eftir að lögreglan lokaði fyrir umferð í kjölfar stærstu innanhúss flugeldasýningar landsins
-liggja á snyrtistöfu Kötlu og láta maka glimmeri á "strikið á hálsinum" á sér
-setja á fót kapphlaup milli dansandi hænu og urrandi risaeðlu á ganginum á Álftavatni ásamt spenntum frændsystkinum
-semja smásögur
-sletta úr klaufunum um allan bæ
-horfa á Silvíu Nótt með Þóri og Kidda og væla úr hlátri

-og margt margt fleira

Ég ætla að kjósa...

janúarmánuð sem eitt af undrum veraldar!
Hann hefur einstakt lag á því að tæma mann að innan.
Hann lætur mann beygja sig niður þegar maður labbar framhjá KB banka
Hann lætur vini manns snúa aftur til náms í útlöndum
Hann sýnir manni alla vetrarveðráttu Íslands stax á fyrsta degi
Hann bræðir snjóinn svo maður geti séð allt ruslið eftir flugelda gamlárskvöldsins
Hann byrjar í þynnku
Hann er verkfæri hins illa!

Sá merkilegi atburður átti sér stað í gær að ég fékk símtal sem innihélt ekkert skítugt tal. Ekkert var klæmst (Það útilokar strax Héðinn ;)eða snúið upp í andhverfu sína..bara einfalt, skemmtilegt símtal.
Hinumegin á "línunni" var Torfi minn og erindið var að biðja mig að vekja athygli sem flestra sambekkinga okkar frá Laugarvatni á því að nú er kominn tími til að hittast!
Það verður sem sagt óformlegur hittingur útskriftarárgangsins 97 og þeirra sem þá vilja hitta á:

Ara í Ögri
föstudaginn 27. janúar 2006
ca kl 20.00
Ódýr bjór

Endilega látið þetta berast lömbin mín og svo hittumst við bara í fjörinu á Ara!

Hræðsla

Þegar vinkona mín sem ég kalla stundum J, flutti í Skipholtið á efstu hæð í blokk, kaus ég að hafa miklar áhyggjur af því að enginn brunastigi lægi að íbúðinni. Ég suðaði lengi í henni að hafa kaðal á svölunum, neyðarkitt í áldollu (svona niðursoðnar baunir eða brunaáburð, ef það kæmi jarðskjálfti og myndi kvikna í í einu) eða slökkvitæki undir koddanum en hún kom sér undan öllum þessum tillögum. Kaus að lifa á brúninni. Hlæja framan í hætturnar. Ég gerði það eina rétta í stöðunni, vafði reykskynjara inn í jólapappír, gaf henni og taldi mínu hlutverki sem lífverði þar með lokið.

Nokkru seinna flutti ég á efstu hæð í blokk og eyddi minni orku og tíma frekar í að finna rauð flotkerti í búðunum en að stressa mig á hlutum eins og slökkvitæki, eldvarnarteppi eða reykskynjara. Hlæja sem sagt framan í hætturnar eins og hún J mín. Ekki þarf að geta þess að enginn brunastigi liggur að íbúðinni minni og kaðall kæmist ekki fyrir á svölunum fyrir friðarkertunum sem þar loga öllum stundum.

Ég gekk um íbúðina mína í gærkveldi eftir að hafa lokið -fyrir-svefn-rútínunni og spáði í því hvort ég ætti að taka allar jólaseríurnar, kransana og lampana sem eru svo kósý í skammdeginu, úr sambandi. Ég átti von á mínum hjartfólgna helmingi sem var í bíó og mig langaði ekki að hann kæmi heim í myrkri. Allt fékk sem sagt að loga (nema náttúrulega kerti, ég er ekki alveg svo hættuleg). Þegar ég áttaði mig á því að ég hafði starað upp í loftið í hálftíma eftir að ég skreið upp í rúm, hafði mér tekist að sannfæra mig að nú væri kominn sá dagur að ég myndi brenna inni. Ég sá fyrir mér hvernig myndi kvikna fyrst í gardínunum inni í eldhúsi og svo skriði eldurinn inn í stofu. Ég ákvað að nota saumavélina (sem er í þungum kassa inni í skáp) til að brjóta glerið í svefnherbergisglugganum og vonaði að ég hefði tíma til að klæða mig í íþróttaskóna áður en ég þyrfti að hoppa út (ég bý á 3. hæð). Af því að íþróttaskór myndu einmitt redda málunum ef maður þarf að hoppa niður ca 8m!!

Í hræðslu minni fór ég að spá í því sem ég hræddist mest í þessari veröld. Ég bjó til lista og undirstrikaði 5 atriði í huganum. Köngulær, eldur, alnæmi, tannlæknar og það að láta tæta af mér neglurnar með rafmagns-pyntingartæki (sá það einusinni í bíómynd)er það sem ég hræðist mest og hana nú!

Ég beit svo bara á jaxlinn, snéri mér á hina hliðina og dreymdi um allar þær ógnir og skelfingar sem þessi 5 atriði hafa í för mér sér en ekki tók ég eina einustu seríu úr sambandi!

Einhver hefði nú kannski

drifið sig beint í bælið í nótt þegar Arndís og Gulli hættu að vera í heimsókn en ekki hún Matthea B-manneskja Sigurðardóttir. Hún festist yfir nördaþætti í sjónvarpinu um krakka sem sitja dag og nótt og læra til að taka þátt í stafsetningarkeppni í Bandaríkjunum. Ég sýp seyðið af þessari næturvöku minni í vinnunni í dag en eitt kenndi þetta mér þó; Héðinn málfræðinörd Halldórsson er ekki eyland í þessum efnum!
Helgin var rosaleg. Ég tók óspart út úr gleðibankanum og notaði til þess nýja debetkortið mitt sem er stax orðið rispað :(
Vinnustaðargrín og Sálarball voru viðfangsefni helgarinnar og svo náttúrulega afmælisjólaglögg hjá henni Ólöfu gellu sem býr í sambýlinu að Hringbraut.
Í kvöld verður jólakortagerð á Laugarnesveginum, allir velkomnir. Arndís og Gulli hafa þegar skráð sig og munu standa fyrir vísnagerð í hvert jólakort í ár!
19 dagar til jóla...það þarf eitthvað mikið að gerast svo ég fari ekki í jólaköttinn!

Andleysi

-í gær: sat ég í stjórn Nemel -Nú: er ég laus

-í gær: kastaði ég borðtusku næstum í
andlitið á samstarfskonu minni -Nú: hef ég beðist afsökunar

-í gær: horfði ég á Bachelorinn og
Ástarfleygið -Nú: er ég enn með kjánahroll

-í gær: hvæsti ég á fólk -Nú: brosi ég mínu blíðasta

-í gær: fór ég ekki í ræktina -Nú: ætla ég að vinna það upp

-í gær: fór ég á Thai matstofuna -Nú: fer ég örugglega aftur

-í gær: var ég andlaus bloggari -Nú: er ég það enn!

Grænt gras í útlöndum

Ég heyrði í vini mínum í gær. Ég sakna hans. Hann á heima langt langt í burtu. Í Órafjarrilíu.
Einusinni vorum við bara kunningjar. Það var áður en ég sofnaði við kertaljós í fleti mínu á heimavistinni. Hann kom inn, lagði sængina yfir mig en slökkti ekki á kertinu. Það var líka áður en hann hljóp gargandi eftir ganginum á Kösinni, því á eftir honum var allavega 10mm húsafluga. Áður en við gengum niður að vatni í morgunsárið í prófatörninni, áður en við fórum á fyrsta fylleríið hans, áður en við bárum vatn í appelsínugulum bala í heita pottinn heima í Reykjakoti af því ég kunni ekki alveg á pottinn. Það var líka áður en við fórum saman til Svíþjóðar til að ég gæti sagt álit mitt á jakka sem hann var að spá í að kaupa, áður en hann veifaði mér bless með miðfætinum þegar ég steig í lyftuna í íbúðinni hans í Köben. Áður en við tókum krabbameinstrúnó í bílnum fyrir framan íbúðina hans, svo steig hann karlmannlega út úr bílnum en hringdi í mig 10 mín seinna til að segja mér að hann hefði næstum verið farinn að grenja. Áður en hann gaf gegnsæja lampaskerminum mínum nýjan tilgang, áður en hann skrækti í gyllta turningum, áður en við keyrðum að Gróttu með útvarp Sögu í botni, áður en ég gómaði hann hálfnakinn úti á svölunum sínum í sólbaði með þykkan yfirlestarbunka frá málfærslumanni RUV og áður en ég hlammaði mér á eldhúsgólfið hans, með kartöflugratín og bjór og hóf trúnósamræður við ættingja hans.

Héðinn sagði nebblega í símann í gær að hann væri alltaf að blogga um mig...þetta er semsagt hefndarfærsla

Hvenær byrjaði ég eiginlega að blogga í minningargreinastíl??!

NorðurVíkur hátíðin á morgun...víííí

Stelpuhelgi

Fyrir fullorðið barn eins og mig, er alveg frábært að hafa tvær afsakanir fyrir því að:
-fara í hringekjuna í Húsdýragarðinum
-öskra úr mér lungun í Öskurtröllinu
-hoppa í rúminu með ís í annarri og nammi í hinni
-fara á Litla kjúllan í bíó
-setja á mig glimmer og fléttur áður en ég fer á videóleiguna
-perla
-mála með glerlitum á skálar
-sulla froðu um alla veggi á baðherberginu
-byrja og enda daginn á nammi
-kasta brauði í endurnar
-búa til hús úr teppum og sængum
-spila lúdó
-vaka frameftir og lifa eins og það sé enginn morgundagur

þessar tvær afsakanir eru uppáhalds frænkur mínar Björk og Katla Þöll sem héldu hina árlegu stelpuhelgi okkar hátíðlega í Möttukoti um helgina

Það er ekkert slor að vera fullorðið barn!

Þráinn

er maðurinn sem leyndist við hvert horn til að bregða mér á árunum ca '84-´94
er maðurinn sem hélt í höndina á mér til að ég gæti sofnað eftir að hafa horft á Matlock
er maðurinn sem ég slóst við í bílnum hennar mömmu fyrir utan kaupfélagið í Hveragerði...hann var frammí og ég afturí
er maðurinn sem fékk naglaspítu í rassinn eftir að hafa klifrað upp á spítnahrúgu til að ná í boltann sem ég kastaði þangað
er maðurinn sem suðaði í mér að koma í gannislag, þrátt fyrir að ég vældi alltaf eins og hæna og klagaði á endanum í mömmu
er maðurinn sem hefur aldrei sent tölvupóst
er maðurinn sem bað mig að halda á dóttur sinni undir skírn
er maðurinn sem ég setti fyrstan á speed dial
er maðurinn sem parketlagði, málaði, boraði, smíðaði, lakkaði og pússaði íbúðina mína hátt og lágt
er maðurinn sem er núna í þessum skrifuðu orðum að setja upp fyrir mig gardínur og hillur

takk Þráinn

Vetrarfríið mitt

-bjór og spennusaga uppi í rúmi
-á rúntinn með ömmu
-Bubbatónleikar á Bifröst
-sprungin melóna
-6 hvítvínsglös og taska af bjór
-Hárliðaknús
-Nafngift og trúnó í saumaklúbb á Vegamótum
-Pure Luck
-Eldsmiðjupizza
-Ölstofan og aftur Ölstofan
-Brauðkastskeppni við tjörnina með Héðni, Gulla, Hlédísi, Snædísi og Ölmu
...vil meina að ég hafi unnið, hitti allavega oft á bakið á einni gæsinni, 5 stig í hvert skipti! (btw, Gulli svindlaði!;)
-Kaffihúsahangs
-ísrúntur
-kveðjustund

-Það er gaman í vetrarfríi

Verð nú að viðurkenna

að það skók vinahópinn sem sat yfir videói í gær þegar í ljós kom að fleiri væru til í að vera með Morgan Freeman en Anthony Hopkins...soldið sjokk fyrir mig sem valdi Tony :)

Saumaklúbburinn sem stofnaður var á kaffi Englinum í miðborg Árósa í fyrra, hefur fært höfuðstöðvar sínar á Vegamót. Hittingur á fimmtudagskvöldið. Þessi saumaklúbbur, sem er þekktur fyrir það að allir meðlimirnir hafa farið í sleik hver við annan nema ég (þarfnast útskýringa fyrir þá sem þekkja "hópinn") er ómissandi í tilverunni og því einstaklega góð upphitun áður en ég bruna á völlinn með Siggu systur og Gulla til að ná í HÉÐINN minn sem er að koma heim...vetrarfrí eftir 2 tíma...!

Útreikningur

Það tekur mig akkúrat sama tíma að ganga frá hurðinni niðri í Kringlunni (rétt hjá lottóinu), inn í ríki, kaupa stóra Gammeldansk, pakka henni inn, fara upp í Pennann og kaupa kort og aftur að hurðinni og það tekur kerrusafnarann í Hagkaup að opna pepsíið sitt og klára það...það sannaðist sko í hádeginu í dag!

Þegar ég verð menntamálaráðherra

ætla ég að setja fram lagafrumvarp þess efnis að allar meðalstressaðar íslenskar stórfjölskyldur ættu að fara saman í sumarbústað a.m.k tvisvar á ári.
Í bústaðnum um helgina var æðislegt. Við spiluðum, fórum í pottinn, lásum, borðuðm, sváfum (aðallega Hlédís samt :), föndruðum, róluðum, hittum Heiðu og fjölsk...
=frábært

...2 dagar í vetrarfrí og þá kemur Hésinn minn á klakann veiiiii!

Hápunktur liðinnar helgi

var þegar ég sat sem negld við sjónvarpið á laugardagskvöldið og sá Söndru Kim á Júrovisjónsviðinu í Köben. Vei, ég sannfærðist um að hún hefði ekki dáið í bílslysi eins og ég hafði haldið í mörg ár. Mikið var ég fegin... Je´aime je´aime la vie...!!!

(er það ímyndun í mér eða eru helgarnar hjá mér að verða sorglegri með tímanum?!)

Júlía Gúlía Guðjónsdóttir

er afmælisbarn dagsins í dag!
Júlía hefur verið hluti af lífi mínu alveg síðan við klíndum hori á hvora aðra, slefandi með bleyjur. Nú, 28 árum seinna erum við hættar með bleyjur og slefum bara við hátíðleg tækifæri.
Júlía tekur orminn í hælaskóm
Júlía sofnar þegar hún er að kenna barninu sínu að lesa
Júlía ælir þegar hún skiptir um bleyju
Júlía heldur alltaf með andstæðingnum þegar hún er að rífast
Júlía sléttir á sér hárið áður en hún fer að sofa
Júlía var einusinni með vængi og brodda og fannst það töff
Júlía hefur grætt mig oftar úr hlátri en nokkur annar
Júlía hefur læst sig úti á svölum daginn fyrir próf og hangið þar í nokkrar klst.

Júlía, til hamingju með afmælið gullmolinn minn!

Fólk

Eftir að klukkæðið gekk yfir bloggara landsins hef ég verið að velta fyrir mér leyndum hliðum á fólki, eða bara því sem maður pælir ekki í í fari fólks.
Undanfarið hef ég t.d reynt að skoða laumulega -hvort fólk smeygir almennt innkaupapokum upp á úlnliðinn á sér þegar það er að versla, eða hvort það heldur í höldin með krepptum hnefa (hef alltaf smeygt þeim á úlnliðinn...þoli ekki að vera ekki með báðar hendur lausar)
ég hef reynt að hlusta eftir því -hvort fólk hnerri almennt alltaf tvisvar í röð, hvorki meira né minna...og loki alltaf augunum þegar það hnerrar
-hvort fólk gangi rólega út um dyr á almennissalernum (ég er samt ekkert að liggja á gægjum neitt..ekkert perralegt við þessar óformlegu athuganir mínar), eða ryðjist út eins og ég geri því ég á alltaf von á því að læsast inni (einusinni fríkaði ég svo svakalega út því ég var viss um að ég væri læst inni og henti mér á hurðina, var svo byrjuð að klifra upp á klósettið og yfir vegginn þegar mér datt í hug að tékka hvort hurðin opnaðist nokkuð inn...

og ég get alveg sagt að niðurstöður þessara pælinga eru mér ekkert sérstaklega í hag !

Bitur reynsla

hefur kennt mér að þegar ég er bara búin að sofa í 4 klst þá á ég það til að labba á hurðir sem ég held að opnist af sjálfum sér,í opinberum stofnunum... (eru með litlu handfangi sem maður á að toga í en ég sé ekki)...mjög bitur og vandræðaleg reynsla fyrir mig, kannski ekkert sérstaklega fyrir það starfsfólk í íbúðarlánasjóði sem flissaði í barm sér.
Matta gler

Hafið þið...

...svo ógeðslegt baðkar í íbúðinni ykkar að þið getið varla hugsað ykkur að stíga ofan í það til að fara í sturtu?
...áveðið að kominn væri tími til að mála baðkarið (eins og síðustu eigendur hafa greinilega gert, án þess að hugsa út í hversu rosa vandræðum þeir væru að koma næstu eigendum í)?
...reynt að kaupa baðkersmálningu í Húsasmiðjunni og verið sagt að það sé ekkert mál, það sé bara mánaðar vinna og með málningunni fylgi videóspóla með leiðbeiningum (mikið að maður þurfi ekki að fara í baðkersmálningaræfingabúðir til Kína í 3 mánuði)?
...ákveðið að kaupa pottamálningu til að mála baðkerið?
...farið inn í málningarvöruverslun og logið ykkur svo í hnút með því að segja að þið ætlið að mála pottinn ykkar því þið eruð svo viss um að það verði valtað yfir ykkur ef þið viðurkennið að þetta er fyrir baðker?
...haft kost á því að kaupa hvíta málningu (sem væri tilvalin inn á mitt baðherbergi) en verið búin að ljúga að þið hafið bara ætlað að bletta sundlaugarbláan pott (til að þurfa ekki að kaupa málningu fyrir 12 manna pott þegar þið eruð aðeins með eitt baðker í huga)?
...gengið út með sundlaugarbláa pottamálningu eftir að sjarmerandi sölumaðurinn hafið ráðlagt ykkur að fá ykkur frekar nýjan sundbol en prófa hvíta málningu á pottinn, ef þið viljið breyta til???

...ekki ég heldur (roðn)

í mínu tilfelli...

...lítur allt út fyrir að minnið hafi verið í skjaldkirtlinum sem, eins og fram hefur komið er farinn!
Ég man ekkert stundinni lengur. Það er hætt að virka að skrifa á miða, því ég gleymi þá bara miðanum, setja úrið á hinn úlnliðinn því úrið mitt er stopp og ég hætt að ganga með það, láta símann minna mig á hluti því síminn er álíka dauður og heilinn í mér þessa dagana...úff það þarf sterk bein til að vera ég.

Mig langar að koma með langa og væmna ræðu um það hversu heppin ég er að eiga Arndísi og Hlédísi að, sem stökkva til og rétta frænku sína af um leið og fer að halla undan fæti, en læta nægja að segja bara Lovjú!

Þar sem ég var klukkuð

koma hér tilgangslausar staðreyndir um mig:

-fram að 3 ára aldri var "gólfteppahlaðborð" mitt uppáhald...ég skreið um og át ló sem safnaðist í teppin. Er ennþá stundum kölluð Lóa af fjölskyldu minni

-ég hef opnað bílinn minn (með lykli) en tekist að týna lyklinum af kippunni áður en ég gat startað bílnum (og þurft að láta senda mér aukalykil með leigubíl)

-ráð mitt við hálsbólgu er að kreista hvítlauk út í kakó...

-ég hef orðið fyrir bíl, fengið krabbamein, látið taka úr mér háls og nefkirtla, fengið heilahristing, og brákast á bakinu...en mér finnst verst að fara til tannlæknis

-ég hef einusinni pissað í mig af hlátri og ég man hvar og hvenær, en það er ekki sjens að ég geti rifjað upp brandarann


ég klukka svo Héðinn, Hlédísi og Braga

Loksins fleiri linkar

-Kolla Tálknafjarðarmær sem sá svo ljósið og geriðst Hvergerðingur. MLingur...þarf að segja meira :)
-Dröfn (Dorfn) MLingur og Djúpavogsbúi
-Svala svala, læknanemi og stuðbolti Árósa
-Huldan mín, æskuvinkona úr Hvg en er nú Selfyssingur. Þar sem hún er svo frábær er hægt að fyrirgefa henni það :)
-Alma frænka...datt út af linkunum vegna bloggleti, spurning hvort þú getir haldið þetta út núna ezkan mín

...annars fannst mér dræm þátttaka í sleikkönnuninni minni í síðasta bloggi, fann út að kannski telji margir þetta svo óþarfa spekúleríngu að ekki taki því að tjá sig um þetta. Takk samt kærlega yndin mín, sem það gerðuð. Er annars að fara að blogga um ömmu fljótlega en kann ekki við það fyrr en lengra er liðið frá sleikblogginu, veit nefninlega að hún á "vin" !

Ef einhverntímann

hvenær er þá fólk orðið of gamalt fyrir sleik?

Endilega svarið með kommenti, þetta er hluti af pælingum helgarinnar (greinilega ekkert gott fyrir sál og líkama að hanga í rólegheitum heila helgi)

Mig grunaði ekki...

...að það yrði svona góð mæting í ömmufjörið okkar á laugardaginn
...að ég fengi fleiri stig fyrir að flauta en syngja í Singstarkeppninni okkar (soldið sjokk fyrir Skrám)
...að gamli maðurinn í Grasagarðinum myndi taka mynd ofan í hálsmálið á æstum "ömmum´" í ratleik
...að Vigdís myndi vinna í "Hæ gosa" keppninni okkar (enda gerði hún það ekki!)
...að Ásdís myndi beita fyrir sig þýskunni til að fá rennsveittan skokkara til að samþykkja myndatöku
...að Una myndi taka Franz Ferdinand lagið oftar í Singstar en hljómsveitin sjálf
...að edrúasta amman sæi fjórfalt undir lok kvöldsins
...að efnaskipti líkama míns væru orðin þannig að drukkin er ég í mínu eðlilega ástandi og því rann af mér með hverjum sopanum
...að ég ætti eftir að knúsa Hésann minn bless og labba svo í burtu með pilsið girt ofan í nærbuxurnar vegna fjölda áskorana!
...að ég ætti eftir að fá sömu pest og yndið mitt, Hlédís, og hósta upp blóði og óþverra næstu daga
...að ég ætti eftir að biðja um undanþágu til þess að láta klessa brjóstunum mínum í pönnuköku (sjá gamla færslu hjá Hlésíinni minni) í dauðaleit að meira krabbameini...
...að það væri svona sorglega stutt þangað til Ásdís mín fer af landi brott eins og Héðinn
...en samt er þetta allt satt !!!

Baulaðu nú...

...samgönguráðherra minn ef þú ert einhversstaðar á lífi!

Ég mætti of seint í vinnuna í morgun af því að umferðin á Kringlumýrarbrautinni (götuljósið við Miklubrautina) er verkfæri djöfulsins

Mér er ekki skemmt og í hugan koma upp nokkur misfalleg orð sem öll eiga það sameiginlegt að byrja á S:

Skrattans
Skrambans
Satans
Saur
Sjáumst í helvíti
Skamm
Síðir Víðhærði
(Vá það er greinilega ennþá allt S hjá mér...hvenær ætli T dagurinn hefjist, ég er komin með fullt af hugmyndum úr kommentakerfinu:)

Þegar allt er s

skólavika
syfja
súld
sturta
skokk
svengd
stress

...ég hlakka til þegar allt er t

Til allra þeirra...

...sem ég bölvaði fyrir bloggleysi þegar ég sat við tölvuna mína í Árósum og kíkti á bloggsíður nokkrum sinnum á dag: "Þið eruð ekki bölvuð, ég skil ykkur svo vel".
Þar sem ég hef byrjað í nýrri vinnu, ferðast og fengið krabbamein síðan ég bloggaði síðast, ætla ég að freistast til að hafa þessa færslu í punktaformi.
Í sumar hef ég:
-klifrað upp á Kögunarhól og fundist það soldið erfitt
-lært mína fyrstu uppskrift og hún snérist um 1-2 tsk af saur...
-setið í gömlum traktor sem ofhitnaði á klukkustundarfresti og rakað hey
-sólbrunnið á bakinu af því ég var í svo heitum umræðum við tengdarmóður systur minnar og gleymdi að snúa mér í sólinni
-uppgötvað krabbameinið í sjálfri mér (hefði frekar viljað finna sönghæfileikana, tónlistina eða íþróttamanninn í mér, en það er allt ennþá týnt og tröllum gefið)
-verðlaggt meðal krabbameinsæxli og komist að því að það er ca. gallajakka, eyrnalokka, dvd-disks og síma- virði
-verið kölluð Skrámur
-fengið nokkrar upphringingar frá fólki útí bæ sem biður mig að segja í símann: "Dagur eitt, punktur. Kæri Jóli..."
-Látið taka úr mér skjaldkirtilinn
-horft á Tomma og Jenna eftir að hafa fengið kæruleysislyf og velt því fyrir mér hvort teiknimyndavalið hafi markast af því að ég er fullorðið barn, eða af því að læknarnir vildu ekki að ég byrjaði að horfa á framhaldsmynd...
-haldið fast um happastein frá yndinu mínu, Kötlu Þöll sem kom í sérstakri heimsendingu upp á spítala til mín, frá Kirkjubæjarklaustri
-Fundist alveg svakalega vænt um vini mína og vandamenn
-uppgötvað gamla vini sem ég hélt að væru búnir að gleyma mér
-byrjað í nýrri vinnu
-og líkað vel
-drukkið í mig menningu
-reynt að koma skipulagi á líf mitt sem aldrei fyrr!

-Saknað fólksins míns í Danmörku !

Það er ekki...

...langt síðan að við Hlédís fórum í miðnæturgöngutúr í Laugardalinn í rigningunni sem þá var. Þegar við vorum hálfnaðar blasti við okkur hvít hæna sem hafði skorðað sig þægilega á skörðóttu grindverki (skuggalega nálægt Húsdýragarðinum). Ef ég hefði verið með einhverjum öðrum á göngu hefðum við sennilega skríkt, bent á hænuna og haldið áfram en Hlésin mín vildi taka hana með heim! Fannst akkúrat pláss fyrir hana í baðkerinu og þar ætti hún að eiga heima eftir að hún hefði farið með okkur í 10-11 og valið sér eitthvað að borða. Þegar hún (Hlédís, ekki hænan) hafði bagsað að við að taka fiðurféð af grindverkinu, lögðum við af stað...en tveimur bitum og einu fugladriti síðar, ákvað Hlé að sleppa hænunni, sem snaraðist aftur upp á skörðótta grindverkið og kom sér þar vel fyrir.
Þessi stutta raunveruleikasaga hafði það hlutverk hér á blogginu mínu að lesendur sæju að ég er ekkert mikið að skipta mér af ókunnugum dýrum (algjörlega öfugt við Hlés mína sem tekur allavega kvikindi upp í bíla, setur í vasa eða bara undir hendina). Eftir að hafa bisað við það sem smákrakki, að losa kattarkvikindi sem hafði sökkt klónum í lærið á mér, var ég læknuð af "best-að-klappa-annarra-manna-dýrum" forvitninni.
Nú er ég í sveitinni hjá Ragnhildi syss og fjölskyldu að hjálpa til við heyskap. Þetta er alls ekki í fyrsta skiptið sem ég dett inn á þessum árstíma til að sína "snilli" mína á rakstrarvélinni, en nú er ég öll að koma til í sb við annarra manna dýr!
Ég þori að klappa nýfæddu andarungunum þó að mamma þeirra hvæsi á mig og reyni að bíta mig, ég þori að halda á kanínunni sem er búin að vera villt síðan hún slapp út fyrir mörgum mánuðum og ég þori alveg fleiru (ehehe..man ekki meira sem ég þori :)

Annars líður mér vel, veit að margir eru búnir að hugsa til mín og senda góða strauma, ég finn þá elzkurnar mínar og læt vita þegar eitthvað meira kemur í ljós...hugsum líka til Fésíar okkar sem laug sinn inn í Palestínu sem læknir til að geta gengið til nálægra þorpa með lyf...get ekki beðið eftir að fá hana heim.

Hildur og Gummi

í dag fjölgaði í prinsessuhópi þessa lands þegar Hildur og Gummi komu einni slíkri í heiminn á meðan meginþorri landsmanna sat við skjáinn og fylgdist með þeim fréttum sem Hésinn okkar reynir daglega að troða inn í hausinn á okkur (vá löng setning).
Til hamingju með dúlluna ezkurnar, get ekki beðið eftir að sjá hana.

Í framhaldi af sauma/leikfatakassa blogginu mínu um daginn get ég upplýst það að nú hýsir leikfatakassi mömmu minnar líka alla árshátíðarkjólana sem ég var í á menntaskólaárunum...hvað var ég eiginlega að hugsa á þeim tíma...hélt ég virkilega að ég væri fín!!!
(þetta var ekki spurning og krefst því ekki svars, er pínku hrædd um að einhverjum takist að opna augu mín fyrir hallærisleika fortíðarinnar).

Litli prinsinn...

...þeirra Bryndísar og Sævars fæddist í dag! Til hamingju elskurnar, ég hlakka mikið til að knús´ann og kyssa...og ykkur líka.

Ég fór í afmæli til Kötlu Þallar bróðurdóttur minnar í gær. Hún varð fjögurra ára og hafði planað afmælið sitt í heilt ár. Það var gaman að horfa á litla krakka hlaupa út um allt og klína sig út í kökum, það var gaman að sjá Þrásann minn í pabbahlutverkinu, reynandi að hafa stjórn á skaranum og það var enn skemmtilegra að heyra Þráinn spyrja einn lítinn 4 ára hvort hann hefði skrifað á afmæliskortið sjálfur..og sjá svo svipinn á honum þegar stráksi sagði að mamma sín hefði gert það!

Ragnhildur systir mín bjó í Bólivíu fyrir 15 árum. Hluta af því ári sem hún dvaldi úti, bjó hún hjá bandarískri nunnu sem hafði snúið við blaðinu eftir 40 ár í nunnuklaustri og gifst á gamalsaldri. Nú er þessi aldargamla nunna komin frá Bólivíu til að heimsækja Ragnhildi og fjölskyldu. Ég keyrði með sysss út á flugvöll til að sækja þessa stórmerkilegu konu á laugardagsnóttina og komst að því að manneskja sem hefur dvalið í klaustri í 40 ár og þar af leiðandi þagað nær allan þann tíma, hefur þörf fyrir að tala...og það gerði hún svo sannarlega! Eigum við lesendur góðir, þeir sem þekkja mig eitthvað, ekki bara að segja að þarna hafi skrattinn (nunnan) hitt ömmu sína (mig)...

Ég er búin að bæta við einum link á snillinginn hana Guðnýju Jónu mína sem er að læra læknisfræði í Århus. Ég hef ætlað að linka á hana lengi, les hana reglulega og hef virkilega gaman að. Hvet ykkur til að kíkja hér til hliðar og kynnast þessum gullmola.

Þeir sem hafa gaman að stafavíxli geta samglaðst með Hésanum mínum sem finnst ekkert fyndnara en að víxla stöfum og hápunktur Parísarferðar okkar í vor var þegar hann fattaði að segja Bigursoginn í staðin fyrir Sigurboginn...nú hefur þessi frábæri húmoristi glaðst undarfarna daga eftir að hann fattaði orðið Sundahöfn!!!

Saumar fortíðar

Amma mín var stórgóð saumakona í gamla daga og eigum við afkomendurnir fullt af fallegum flíkum sem hún hannaði og saumaði þegar hún var upp á sitt besta. Mikið af þessum fatnaði er farinn að láta á sjá, en enginn tímir að henda honum...
Mamma er algjör barnakerling og hugsar allt út frá börnum (og þá sérstaklega barnabörnunum), hún setur gömul eldhúsáhöld út í kofa, geymir föndurdót í poka og á stóran leikfatakassa sem er í miklu uppáhaldi hjá krökkunum enda er þar að finna hallærislegustu föt allra tíma (og án gríns, af því að mamma geymir ótrúlegustu hluti/föt, þá eru einmitt föt frá öllum tímum í þessum kassa).
Í dag er ég búin að vera að hjálpa mömmu að henda fötum og dóti úr geymslunni og eins og það getur verið leiðinlegt, þá getur það líka verið frábærlega fyndið...í geymslum leynist nefninlega oft tímavél. Ég fann gamlan kassa frá mér, sem var fullur af fötum sem ég hef greinilega viljað geyma, af einhverjum gjörsamlega óskiljanlegum ástæðum, því ég var ekki skærasta peran í seríunni þegar ég gekk í þessum fötum, þveröfugt við það sem ég er í dag ;)
Þegar ég var hálfnuð að henda úr kassanum rakst ég á buxur og bol sem ég hafði saumað í saumatímum fyrir rúmlega 10 árum í ML..ég bjóst smávegis við að mamma myndi klökkna, strúka á mér kinnina og tilkynna hversu stolt hún væri af mér, að ég væri barasta hin fínasta saumakona eins og amma... en nei, aldeilis ekki...mamma skellihló, braut stórvirkin mín saman og kastaði þeim beint í leikfatakassann = of hallærisleg föt, meir að segja til að henda þeim!
Þar fór saumaframtíð mín (en án gríns, hvað var þetta með mig og blómóttar buxur og fjólublátt flauel!!)

Ég er ekki

Síðustu dagar hafa einkennst af hinni týpísku sumarstemningu sem samanstendur af litlu öðru en flakki á milli landshluta, upppakki úr töskum og kössum, öls í bænum, útskriftarveislum, Austurvelli, hestaferðum, videóglápi og almennri gleði.

Ég er ekki að fara til Palestínu, eins og Hlédís
Ég er ekki að vinna í bát frá Stykkishólmi, eins og Júlía
Ég er ekki nýútskrifaður lyfjafræðingur, eins og Íris
Ég er ekki nýbúin að kaupa mér 7 manna bíl, eins og Þráinn og Æsa
Ég er ekki að fara á Þjóðhátíð, eins og Arndís og Una
Ég er ekki í sólinni í Árósum eins og Ragnhildur systir og fjölskylda
Ég er ekki á leiðinni til Ítalíu, eins og Sigga systir

En ég get bara ekki hætt að brosa!

Og hlakka alveg rosalega til að fá fjölskyldu mína, Hröbbu, Viktor og Viktoríu heim til Íslands!!!

Barnapíuraunir!

Ég hef lært það af biturri reynslu að sturta ekki úr fullum kopp ofan í klósett úr mikilli hæð...og horfa ofan í klósettið á meðan!

Staður: Reykjakot
Persónur: Matthea og árásargjarn þröstur

Matthea, sem við skulum kalla M í sögunni leit upp í loft til að sjá hvort þessi skýjabakki færi ekki að þokast austur svo hún gæti uppfyllt loforð sem hún hafði gefið veikri móður sinni sem var á leið af landi brott. Nú skyldi M planta út nokkrum næpum í lítið beð rétt við fjölskyldugróðurhúsið. Skýjin voru á hreyfingu og allt útlit var fyrir að þetta hæfist hjá hinni síglottandi M sem er svo sæl og ánægð þessa dagana.
Eftir fáein andartök var M orðin skítug upp fyrir haus og raulaði fyrir munni sér á meðan næpurnar fóru ofan í moldina hver af annarri. Undirmeðvitundin hafði skynjað hættuna löngu áður en M kveikti á perunni, en hún hefði svo sem átt að vera á verði þar sem söngur fuglanna hafði breyst í hávært garg. Á einu augabragði steypti einn þrastanna sér niður úr nálægu tré og réðst á saklausa garðyrkjumanninn sem hélt að þrestir létu ekki svona eins og brjálaðar kríur. Fyrst hélt fröken M að þrösturinn hefði kannski bara óvart dottið úr trénu og næstum lent á henni fyrir slysni en svo var nú aldeilis ekki..ónei. Þrösturinn hóf árás með höfuð M að markmiði sem lukkaðist á þann hátt að M hljóp dauðskelfd inn í hús. Hún hringdi í Þ tvíburabróður sinn sem alltaf er með ráð undir rifi hverju..en hann sagði bara: "hún er bara að verja ungana sína, þú átt að virða móðureðlið"...
Ekki var þetta til að róa M sem náði sér í stóran, harðan frumskógarhatt og hélt að nú væru henni allir vegir færir. Þrösturinn hélt árásunum áfram og þar sem M var með fullar hendur af mold, freistaðist hún til að kasta nokkrum moldarkögglum í átt að þrastarmóðurinni (ekki mjög fallegt, en var gert í hræðslukasti) M hitti auðvitað ekki (hins vegar fóru nokkrir moldarkögglar inn í hálsmál M og niðrum það), en þetta var síst til að róa þröstinn...
Skemmst er frá því að segja að niðurröðun næpanna litaðist mjög af þessari árás (hver segir svo sem að allt þurfi að vera línulegt)!

Þessi sama fröken M drap í dag köngurló með þungri símaskrá...vonandi er drápseðlið þar með slokknað í bili!

Það var svo heimilislegt...

...á laugardaginn þegar Gulli og Héðinn slóust um framsætið þegar við rúntuðum ásamt Ásdísi á Hvolsvöll til að hitta Eddu Héðinsmömmu sem bauð upp á kaffi og köku. Líka þegar við hlustuðum á "litlir kassar" og sungum með, vindurinn við Urriðafoss og grillið og rauðvínið á pallinum í Reykjakoti. Ísbíltúrinn, þegar Héðinn hneykslaðist á kvikmyndasmekk vinkonu sinnar fyrir að fíla ekki Voksne mennesker í botn. Þegar krem og sjampóflóran hennar Hlédísar var komin í hillur, þegar við Ásdís og Gulli skoðuðum frosna fiska á sjómannadaginn, þegar Hlédís og Þórir hringdu frá Köben um miðja nótt eða snemma morguns (já þið voruð hress gullin mín) en heimilislegast af öllu var að ganga langleiðina heim á Laugarnesveginn eftir djammið með Ásdísi sem var klædd í vettlinga yfir berar tásur, með kaldar franskar í poka og sítrónutopp og fá engann leigubíl í skítakulda...

Beima er hest!

Heim

Einhvernveginn finnst mér tíminn líða svo hratt eftir að ég kom heim að mér finnst einn dagur sem þúsund ár og þúsund ár dagur, ei meir...
Þegar ég slökkti á tölvunni minni (eða lífæð minni sem gaf mér von um líf fyrir utan Skjoldhoj ;) og fór til Köben grunaði mig ekki að ég ætti eftir að:
-bera dýnu á hausnum, ásamt Írisi um götur Kaupmannahafnar og taka nett dansspor í leiðinni
-sjá Hésann minn kaupa dagskort í Tívolí og eiga þar frááááábæran dag með honum (skulda honum víst 7 jiddískar bakaríisferðir og 11 evrópskar ljósmyndasýningar til að bæta honum upp barnalegan dag í Tívolíinu)
-fara til Malmö, sötra bjór í hitasvækju og enn og aftur að láta Hárliðann minn koma mér á óvart með nýjum hliðum á sér = besta stund lengi
-borða stolna súkkulaðiköku með þremur gullmolum
-sötra rauðvín í flugvélinni þar sem ég sat ein og brosti hringinn
-fara með klámvísu fyrir leigubílsstjóra svo hann tæki ekki eftir því að ég sullaði í bílinn hans...
-sjá 7 ára hörkutól bretta upp ermarnar á sparidressinu sínu og kafa með höndina upp að olnboga inn í kind til að ná út lambi, þurrka sér svo í ullina og skella sér á skólaskemmtun
-reyna að loka ruslapoka sem innihélt m.a blautan klósettbursta, beygja hann óvart og fá gusuna yfir mig alla þegar ég sleppti honum...
-missa af saumó hjá Júlíu og geta því ekki kvatt Hröbbu Ósk-amóður mína :(
-kenna 2.bekk mannasiði, fánareglur og rím (og kannski e-h aðeins meira)
-ég yrði svona fljót að flytja aftur á Laugarnesveginn...þökk sé Þráni mínum og Óðni (jú og auðvitað Fésí minni líka)
-lífið væri svona ótrúlega skemmtilegt!

Þrifnaður og strákarnir "okkar"

Ég beið eftir því í allan gærdag að Hemmi Gunn (soldið hallærislegt að detta hann í hug, sennilega meira kúl að búast við Sveppa eða Audda) myndi stökkva úr felum og öskra "FALIN MYNDAVÉL!" Ég var nefninlega í 14 klukkutíma að þrífa í gær...ójá..sennilega fleiri stundir en ég hef þrifið samanlagt allt mitt líf. Allt var skúrað skrúbbað og bónað á Spobjergvej 117 og nú er ekki bara hægt að spegla sig í veggjum og borða af gólfi heldur líka hægt að taka alla takkana af eldavélunum, strúka með nögl innan úr þeim og það eina sem mögulega festist við nöglina er ögn af Mr.Muskle eða Ajax clean...
Í dag líður mér eins og hornsöluvöru á Sunset Boulevard...get varla gengið fyrir harðsperrum.
Robbi og Stulli áttu frábæran leik í dag, þar sem þeir sigruðu Kolding á útivelli með glæsibrag. Ég var hér ein að horfa á leikinn og rak upp öskur öðru hverju með tilheyrandi klappi og andvörpum. Uppahálds handboltaáhorfsfólkið mitt Hrabba, Viktor og mamma voru fjarri í þetta sinn svo ég dansaði sigurstríðsdansinn ein og er enn með gæsahúð af stolti af strákunum mínum! Ætli ég verði ekki að halda matarklúbbinn á Íslandi til að verðlauna þessar elskur fyrir árángurinn.
Þetta er úr mogganum:
Róbert með 9 mörk í sigri Århus gegn Kolding
Róbert Gunnarsson skoraði 9 mörk fyrir Århus í fyrsta úrslitaleiknum um danska meistaratitilinn í handknattleik er liðið lagði Kolding á útivelli, 38:34. Sturla Ásgeirsson skoraði 4 mörk fyrir Århus. Staðan í hálfleik var 17:16 Kolding í vil. Róbert var fyrr í dag valinn besti leikmaður dönsku deildarinnar en hann skoraði eitt mark úr vítakasti í dag en 2.750 áhorfendur voru á leiknum.

Àtta

-tad eru átta fætur a køngurló
-tad eru átta stjørnur sem mynda Karlsvagninn (eda eru tad sjø?)
-tad eru átta-tíu ár sídan amma mín faeddist
-tad eru átta manns sem halda a kistunni hennar langømmu minnar sem er jørdud i dag, hun vard 101 árs
-tad eru átta ár sídan ég útskrifadist úr Menntaskólanum ad Laugarvatni
-tad eru átta dagar tangad til ég flyt heim og Danmerkuraevintýrinu mínu lýkur

-ég var ad átta mig á tví!

Hér er sól og blída og ádur en ég hafdi mig hingad upp í skóla, lá ég í gardinum hjá Hrøbbu minni og Viktori og safnadi sólbrúnku.

Harlidi (Hedinn),Sletta (Matthea) og Fisa (Asdis)

Nu er kominn manudagur og bradum fer Parisarferdinni ad ljuka...tad er ekki gott. Tetta er buin ad vera frabaer ferd i alla stadi og timinn allt of fljotur ad lida. Sidan eg bloggadi sidast erum vid buin ad fara ad Sacre Coer, Moulin Rouge, Sigurboganum...alla thessa typisku ferdamannastadi, asamt tvi ad labba um Myrina, liggja med jardarber i grasinu, fara i Tivoli (tar sem eg for ein i taeki sem fer 60 m upp i loft og snyst a 120 km hrada, lofthraedslupukarnir,Asdis og Hedinn gafust upp eftir Parisarhjolid), bordad ethjopiskan mat med hondunum, sungid saman Gamla Noa a fronsku (engu gleymt sidan i maladeildinni fordum)...ofl ofl.
I dag skiptum vid lidi eftir hadegi og aetlum ad hittast i storum gardi herna i latinuhverfinu fljotlega.
Vid getum nu varla an hvers annars verid tar sem Hedinn og Asdis bua yfir miklum sogulegum frodleik um Paris (thokk se Lonly Planet) og svo getur Hedinn ekki farid einn yfir gotu tvi hann er litblindur og finnst baedi raudi og graeni kallinn a gonguljosunum vera raudir...helt fyrst af vid Asdis vaerum svona rosa hugadar ad skella okkur alltaf yfir a raudu.
Vid hofum tho komist ad tvi ad tad er ekki til olikara folk en vid Hedinn. Allt sem honum finnst skemmtilegt finnst mer leidinlegt og ofugt. Vid erum buin ad vera vinir i 12 ar en thetta hefur sjaldan kristallast svona vel eins og nuna. Seinna aetla eg ad gera lista yfir allt tad sem er olikt med okkur..eda kannski frekar tad sem er likt, tad vaeri sennilega fljotlegra.
Vid hofum hlegid mikid ad tvi ad tegar mig langar i tivoli, i leiki eda ad spila, langar hann i jiddiskt bakari, fa ser kaffibolla og kikja a evropskar ljosmyndasyningar... efni i annad blogg.
Naest blogga eg fra Danmorku og svo er tad bara Island bradum!
Er farin ut i solina, enda ad verda of sein ad hitta folkid mitt i gardinum!

Dans Paris a velo...

I Paris er gaman ad vera. Vid Hedinn komum hingad i storborgina til Asdisar a fimmtudaginn og aetlum ekki ad hverfa af landi brott fyrr en a thridjudaginn. Eftir ad hafa steinsofnad og slefad yfir axlirnar hvort a odru i flugvelinni tokum vid lest a leid til Asdisar. Hun var buin ad senda okkur lestarplan og til vara hafdi hun lika sent okkur sms um lestina sem vid attum ad taka. Tar sem eg hef akvedid ad kenna Hedni um allt sem midur fer i thessari ferd, klini eg theirri sok a hann ad vid tokum natturulega snarvitlausa lest og simasambands-og heilalaus bidum vid fyrir nedan e-h kirkju a medan Asdis okkar rafadi um halfa Paris til ad leita ad okkur. Tegar heim til hennar var komid, sofnadi Hesinn okkar vaerum blundi og slefadi i thetta sinn a sofann hennar Asdisar. Fostudagurinn var tekinn snemma og forum vid a Louvre og i budir og bordudum og drukkum og hloum...
Karokibar i gaerkveldi og vinir Asdisar, mjog gaman. Vid Hedinn forum a undan Asdisi heim og laestum hana uti svo hun var i 40 min ad reyna ad dyrka upp lasinn...
I dag var tad kyngjarinn fra Notre Dame, budir, matur, hlatur, hver er madurinn..yatzi!
Au revoir
Matta

Gummi minn Halldórs

Nýr linkur á kantinum: Gummi Halldórs frá Ögri við Ísarfjarðardjúp.
Gummi var með mér í skóla á Laugarvatni og til að slíta nú ekki öll tengsl flutti ég fyrir ofan hann á Laugarnesveginn um leið og tækifæri gafst. Við vorum saman í stjórn NEMEL í nokkur ár en nú er þeim dýrðardögum lokið...
Um leið og ég sleppti af honum hendinni og flutti til DK í haust, notaði hann tækifærið og flutti með fjölskylduna á Álftanesið!
Ég fylgist með ykkur héðan Gummi minn, Lísa og Guðrún Erla og græt góða nágranna..en hlakka til að sjá ykkur í sumar.

Skin og skúrir

Í morgun var 20 stiga hiti og skíííínandi sól...í kvøld eru þrumur og eldingar, og næstum haglél það er svo hörð rigning!
Kapsejl á morgun í háskólagarðinum, í fyrra komu læknanemarinir með bátinn á fílsbaki, spennó að vita upp á hverju þeir finna þetta árið.